RXPTRS: “Living Without Death’s Permission”

ALBUM

Είδος: Alternative Metal
Εταιρία: Metal Blade Records / Blacklight Media Records
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 24 Ιουνίου 2021

Λατρεύω τους δίσκους που μπορούν να σε κερδίσουν από τα πρώτα κιόλας λεπτά, ακόμη και το ύφος τους έχει πλέον σε γενικές γραμμές, βγεί από τις playlists σου.

Πόσο μάλλον αν μιλάμε για ένα ντεμπούτο ενός σχήματος από το Bristol που καταφανώς δεν ντρέπεται να υπογραμμίσει τις επιρροές της μέσα στο έργο της.

Ακούγοντας το “Living Without Death’s Permission”, παρθενικό μουσικό album των Βρετανών RXPTRS, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι έναν εκ των Tankian/Malakian να τραγουδάνε κάποια κομμάτια, αυτοσυλλαμβάνομαι να κουνιέμαι σε Korn-ικούς ρυθμους και αναγνωρίζω πως κάποτε υπήρξα ένθερμος υποστηρικτής του nu metal.

Καταρχάς όμως, πρέπει να τονίζω πως το μεγαλύτερο όπλο του κουιντέτο είναι η φωνή του Simon Roach, που στα χαλαρά του φωνητικά θυμίζει σχήματα σαν τους Bullet for My Valentine (σε ποιοτικότερο όμως) και στα τσιριχτά του βγάζει μια όμορφη hardcore-ίλα που συνδυάζεται περίφημα με τα ωραία breakdowns που δανείστηκε η προαναφερθείσα μουσική κίνηση, μαζί με τον punk τσαμπουκά.

Η παραγωγή είναι δυνατή και ογκώδης, ακόμη και σε ήρεμα τραγούδια όπως το “Cold Ground”, ενώ και το εξώφυλλο παραπέμπει στις χρονολογίες που τόση ώρα φωτογραφίζω, παράλληλα δίνοντας και μπόλικο street cred.

Πάρα πολύ δυνατή αρχή για τους RXPTRS που καταφέρνουν να μπουν στο στόχαστρο μου για το μέλλον, τότε που υποθέτω θα βγάλουν ακόμη περισσότερο δική τους ταυτότητα. Αν ψάχνεις κάτι “φρέσκο” που να σου θυμίζει τα παλιά, το “Living Without Death’s Permission” είναι το ιδανικό για σένα.

Official Site: https://rxptrs.com/
Facebook: https://www.facebook.com/RXPTRS/
Instagram: http://instagram.com/rxptrs
Twitter: https://twitter.com/rxptrs

61
About Δημήτρης Μαρσέλος 1869 Articles
Δέσμιος της μουσικής, είλωτας των συναυλιών, εθισμένος στα σκληρά...riffs, διπολικός μεταξύ metal και hardcore punk, έχει κάνει χρόνια τώρα πολιτιστικό crossover και δεν αρνείται κανένα ιδίωμα της rock που του τη σηκώνει...την τρίχα.