WARRANT: “Rockaholic”

Διαχρονικά, κάθε ενδεχόμενη αλλαγή τραγουδιστή σε ροκ συγκροτήματα της μουσικής βιομηχανίας δεν επιφέρει σχεδόν ποτέ τα επιθυμητά-τουλάχιστον από πλευράς εκάστοτε οπαδών- αποτελέσματα. Ειδικά αν έχουμε να κάνουμε με μπάντες που μπορούν να χαρακτηριστούν “προσωποκεντρικές” κατά μία θεώρηση, εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς τους λόγους αυτής της δυσκολίας και της ανακύψασας “δυσλειτουργίας”.

Οι Warrant ενώ δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν καμιά θορυβώδη εξαίρεση σε αυτόν τον αρκετά σκληρό-ομολογουμένως- κανόνα της μουσικής βιομηχανίας, μας έρχονται με κάποια αξιόλογα επιτεύγματα αυτή τη φορά. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους.

Η αποχώρηση του Jani Lane από τη μπάντα, όπως ήταν φυσικό, κλόνισε την πορεία των υπολοίπων, οι οποίοι κλήθηκαν αφενός να αντικαταστήσουν τον frontman τους και αφετέρου να κρατήσουν το μουσικό στίγμα που τους είχε χαρακτηρίσει ως group και προσδιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό από τη συνθετική συνεισφορά του εκκεντρικού και χαρισματικού Jani. Δύσκολες αποστολές και οι δύο όπως και να το δει κανείς. Το πείραμα λοιπόν του 2006 με τίτλο BornAgain” δεν επέφερε την επιζητούμενη “αναγέννηση” αφού και ο JamieStJames των Black N’ Blue και η μουσική κατεύθυνση που ακολουθήθηκε, απομάκρυναν από τη μπάντα πολλούς παλιούς σκληροπυρηνικούς οπαδούς και σκόρπισαν γενικά τις ελπίδες των απανταχού hard rockers στους πέντε ανέμους. Τα χρόνια που ακολούθησαν η μπάντα συνέχισε να δουλεύει πάνω σε νέο υλικό, πάνω στο οποίο βασίστηκε και η κυκλοφορία του Rockaholic με βάση τα λεγόμενα των ίδιων. Αυτή τη φορά στα φωνητικά είναι ο Robert Mason (Lynch Mob, Big Cock κλπ) που αναμφισβήτητα αποτελεί ισχυρό χαρτί για το άλμπουμ με την δυνατή, ευρεία, εύκαμπτη και πλούσια σε απαραίτητο “attitude” φωνή του.

Το “Rockaholic” λοιπόν διαπερνά μια έντονη party hard rock διάθεση η οποία γίνεται αμέσως εμφανής από το εναρκτήριο SexAintLove που ξεκάθαρα παραπέμπει σε εποχές δύο δεκαετίες πίσω… Ακολουθούν στο ίδιο κλίμα τα InnocenceGone και Snake για να φτάσουμε στο εντυπωσιακό DustysRevenge, που διακρίνεται για την a la Bon Joviεισαγωγή και στιγματίζεται από τα εντυπωσιακά φωνητικά του Mason και το groovy sing along chorus του. Αμέσως μετά συναντούμε το μελαγχολικό Home, που αναπολεί τις χρυσές εποχές που όλοι αγαπήσαμε όπου “ο Παράδεισος δεν ήταν και τόσο μακριά”… Στα WhatLoveCanDo και CocaineFreightTrain θ’ ακούσει κανείς δόσεις από Lynch Mob καθώς και πιο σύγχρονές πινελιές, δοσμένες όμως στην κατάλληλη ατμόσφαιρα και δοσολογία χωρίς να ξενερώνουν τους πιο  “παραδοσιακούς”. Τα LifesASong και FoundForeverείναι δύο από τα πιο μελωδικά κομμάτια του δίσκου και σίγουρα θα κάνουν αίσθηση στους φίλους του μελωδικού hard rock ενώ σε rock n’ roll μονοπάτια μας οδηγούν τα ξεσηκωτικά ShowMustGoOn και CandyMan. Το Sunshine είναι ακόμη ένα τραγούδι με πιο σύγχρονη μουσική κατεύθυνση, που θυμίζει έντονα τη σύγχρονη αμερικανική hard rock σκηνή. Η μπαλάντα TearsInTheCity είναι μάλλον λιγότερο εντυπωσιακή από τις άλλες χωρίς όμως να αποτελεί κακή σύνθεση. Τέλος το άλμπουμ  κλείνει το ίδιο δυναμικά όπως ξεκίνησε με το “The Last Straw”.

To “Rockaholic” αποτελεί συνολικά μια αρκετά καλή δουλειά, που βάζει ξανά στο κόλπο τους βετεράνους Warrant. Μπορεί να μην αγγίζει τα ύψη του παρελθόντος, μπορεί σε αρκετούς να λείπει η φιγούρα και το ταλέντο του Jani Lane, σίγουρα όμως το album είναι ένα μεστό hard rock πόνημα που θα βρει απήχηση στους παλιούς οπαδούς της μπάντας, σε εκείνους των Lynch Mob (ελέω Mason) αλλά ακόμη και σε φίλους των Buckcherryκαι των νεότερων hard rock γενεών. Όλα αυτά προσφερόμενα κάτω από μια εξαιρετική παραγωγή του μάστορα KeithOlsen και με τις ευλογίες πλέον της δραστήριας και πανίσχυρης Frontiers, τα σημάδια είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά. Πάντως το momentum δείχνει να ευνοεί μια γενικότερη επιστροφή στον ήχο και στην εποχή που όλοι αγαπήσαμε. Μακάρι να υπάρξει και η ανάλογη συνέχεια.

Γιώργος Ευσταθίου