WARRANT: “Louder Harder Faster”

Ναι, είναι οι Warrant του “Cherry Pie” που τους χάρισε με τραγούδια σαν το “I saw red”, το “Uncle’s Tom cabin” και το ομότιτλο μια, έστω αχνή, ακτινοβολία μνήμης στην αιωνιότητα του ραδιοφωνικού hard rock.

Με πολλές ομοιότητες στα συνήθη σκαμπανεβάσματα όλων των γκρουπ του ιδιώματος που είδαν τα 90’s να τους εκθρονίζουν βίαια από την κορυφή και να τους σπρώχνουν στη λήθη, ή μάλλον καλύτερα στην περιορισμένη χρήση των νοσταλγών αυτής της μουσικής, παλεύουν να διατηρήσουν το όνομα στον σύγχρονο χάρτη.

Έξι χρόνια περίπου μετά τον τελευταίο στούντιο δίσκο τους, “Rockaholic”, την χρονιά που το αλκοόλ έσπρωξε στο θάνατο τον αυθεντικό τραγουδιστή τους Jani Lane, οι Warrant επιστρέφουν κάτω από το σύνηθες -για τέτοια γκρουπ – καταφύγιο της Frontiers με το δέκατο άλμπουμ τους, με τον συνθηματικό τίτλο “Louder Harder Faster”.

Τέσσερα αυθεντικά μέλη μεταφέρουν τη σημαία των Warrant σήμερα, επικυρώνοντας την άμεση σχέση με το παρελθόν και την ιστορία: οι κιθαρίστες Erik Turner και Joey Allen, o μπασίστας Jerry Dixon και ο ντράμερ Steven Sweet. Όπως και στο “Rockaholic” του 2011, πίσω από το μικρόφωνο βρίσκεται ο Robert Mason (ex- Lynch Mob), ο οποίος αποδεικνύεται πάλι δυναμικός κι εξαιρετικά φρέσκος.

Άλλωστε το πιο δυνατό χαρτί του δίσκου είναι η ενέργεια που στηρίζεται τόσο στο εξαιρετικό παίξιμο των μουσικών, με αιχμές τους δύο κιθαρίστες που χτίζουν τείχη από πειστικά ριφ, όσο και στην απόλυτα εύστοχη παραγωγή του πρώην μπασίστα των Dokken, Jeff Pilson.

Συνθετικά δεν μπορεί να πει κανείς πως έχουν γίνει θαύματα. Το άμεσο, δυναμικό hard rock του άλμπουμ είναι συχνά απλοϊκό, αν και πάντα με πολύ κέφι και δύναμη. Το “Devil dancer” είναι πιασάρικο, ενώ ο πρώτος κράχτης του άλμπουμ, “Only broken heart”, έχει και μια μικρή Lizzy απόχρωση. Η μπαλάντα του δίσκου, “In my life”, είναι απλά συμπαθητική, ενώ στο μέσο του άλμπουμ τα πράγματα σαφώς καλυτερεύουν.

Το βαρύ και βρώμικο “Music man” με την bluesy εισαγωγή και μεγάλα φωνητικά από τον Mason, είναι στην πραγματικότητα το πρώτο σπουδαίο τραγούδι του άλμπουμ. Εξαιρετικό είναι και το “Faded” που ακολουθεί με περισσότερο συναισθηματισμό και ρυθμική μελωδικότητα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ιδανικό single.

Το “Choose your fate” έχει μια έντονη Zeppelin-ική επίδραση στα ριφ και στα φωνητικά του Mason, ίσως με έναν περισσότερο ραδιοφωνικό τρόπο, ενώ τέλος το “Let it go” με τις καλοβαλμένες φωνητικές μελωδίες πάνω στα θέματα των Turner/Allen, κλείνει με απόλυτη ικανοποίηση έναν άνισο δίσκο.

Έξι χρόνια απουσίας θα μπορούσαν να αποσυντονίσουν ακόμα και την πιο καλοκουρδισμένη μηχανή, από την άλλη όμως αποτελούν και άφθονο χρόνο για να προσφέρεις και πολλά προσεγμένα, καλογραμμένα τραγούδια μαζί με τον συμπαγή σου ήχο και την ορμή σου. Όπως το βλέπει κανείς…

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 430 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…