REVENGIA: “Lake of Fire”

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, και οι σουηδοί Revengia το γνωρίζουν πολύ καλά.

Έχοντας δημιουργηθεί μέσα στα ‘80s και έχοντας αλλάξει στην πορεία όλα (!) τα μέλη τους, οι Revengia κυκλοφόρησαν τον παρθενικό τους δίσκο το 2004, με τον επόμενο να έρχεται τρία χρόνια μετά. Φέτος επανέρχονται με το “Lake of Fire” και δηλώνουν πως (επιτέλους) αποτελούν ένα ολοκληρωμένο και (ίσως) σταθερό πλέον σχήμα και όχι απλά ένα project.

Το “Lake of Fire” δεν ενθουσιάζει, αλλά σίγουρα αποτελεί μια ιδιαίτερα τίμια πρόταση και απευθύνεται στους απανταχού λάτρεις του heavy metal, καθώς (μουσικά) συνδυάζει αρτιότατα το παλιομοδίτικου τύπου thrash με το μοντέρνων στοιχείων metal, δημιουργώντας ένα κράμα που ενώ έχει ως βάση την ποιότητα του παρελθόντος, διαθέτει έντονο groove εκσυγχρονίζει το αποτέλεσμα. 

Αρχικά το album δε με έπεισε, αλλά πλησιάζοντας προς τη μέση, βρήκα αρκετές πολύ καλές στιγμές που δικαιολογούν το γιατί οι Revengia έχουν θέση στην ευρύτερη σκηνή. Η φωνή του Tobias Bernström δένει αρκετά καλά στις συνθέσεις, αν και ορισμένες φορές προσπαθεί περισσότερο από ότι θα έπρεπε, ενώ ο Matti Almsenius “κεντάει” με την κιθάρα, παραθέτοντας παρελθοντολαγνικές riffάρες.

Όπως προείπα, η τρίτη δουλειά των Σουηδών, δε θα σας καθηλώσει μεν, αλλά έχει πολλά καλά χαρακτηριστικά, πολύπλευρη ηχητική προσέγγιση, εύστοχη ισορροπία μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, ενώ πάνω από όλα είναι τιμιότατη και ειλικρινής (παρότι από ένα τέτοιου είδους σχήμα θα περίμενε κανείς κάτι πιο βεβιασμένο). Check them out!

Στέφανος Στεφανόπουλος
About Στέφανος Στεφανόπουλος 1315 Articles
Γεννήθηκε την ίδια ακριβώς ημέρα με τα CD και μάλλον για αυτό ασχολείται τόσο πολύ με τη μουσική. Όταν δεν γράφει για αυτή, αγοράζει CD, και όταν δεν αγοράζει, θα τον βρείτε είτε να παριστάνει τον dj σε διάφορα μαγαζιά της Αθήνας, είτε να προσπαθεί να κατεβάσει κάποια ιδέα για διαφήμιση. Στο Rockway.gr εντάχθηκε το 2010 και κάπως, κάπου, κάποτε, βρέθηκε να κρατάει και τα κλειδιά του. Δεν συμπαθεί τους ψευτοκουλτουριάρηδες, τους ξερόλες και τη μουστάρδα. Δηλώνει εγωιστής, κυνικός και fan του Philip Dick.