OSTA LOVE

INTERVIEW

Δυο παιδικοί φίλοι από την Heidenlberg που κατέληξαν να έχουν καταφύγιο το πολυπολιτισμικό Βερολίνο, αποτελούν ένα υπέροχο, μοναδικό μυστικό στον ευρύτερο χώρο του σύγχρονου progressive rock σήμερα. Αν όμως σε κουράζουν τα πολλά τερτίπια και τα κλισέ του χώρου, μην ξεγελαστείς και τους αγνοήσεις. Ιδανικοί σμιλευτές υπέροχων μελωδιών και διαθέσεων επιστρέφουν με το τρίτο τους άλμπουμ (review) και εντυπωσιάζουν ξανά. Αναλυτικοί, αποκαλυπτικοί και ειλικρινείς, μας βοηθούν να τους μάθουμε καλύτερα και να μην χάσουμε μια σπουδαία ευκαιρία να δοκιμάσουμε τα αποτελέσματα του ταλέντου των Tobias Geberth και Leon Ackermann.

Πρώτα απ ‘όλα, αν θα θέλατε να γνωρίσετε άτομα που δεν είναι εξοικειωμένα με τη μουσική σας, ποια θα ήταν η παράγραφος της δικής σας περιγραφής;
Παίζουμε ροκ μουσική που αγνοεί τα τυπικά όρια του είδους και ενσωματώνει ασυνήθιστα μουσικά στοιχεία ενώ εξακολουθεί να είναι πιασάρικο και ευκολομνημόνευτο. Είναι μεταξύ Indie και Progressive Rock ή κάπου αλλού, και συχνά διαθέτει φωνητικά μέρη πολυεπίπεδης αρμονίας και αλληλοσυνδεόμενες συμφωνίες κιθάρας και πιάνου. Η συνολική διάθεση τείνει να κλίνει προς τη μελαγχολία.

Τι είναι αυτό που κάνει πραγματικά δύο ανθρώπους, δύο μουσικούς, δύο καλλιτέχνες γενικά να αισθάνονται ότι μπορούν να επικοινωνήσουν και να δημιουργήσουν μαζί κάτι που αξίζει να δουλέψουν γι’ αυτό;
Ως συγκρότημα, πρέπει να έχεις ένα κοινό μουσικό όραμα για να δημιουργήσεις κάτι αξιόλογο. Κάνουμε μουσική μαζί από τότε που ήμασταν έφηβοι και είμαστε πολύ στο ίδιο μήκος κύματος, μοιραζόμαστε πολλές μουσικές επιρροές, επειδή και οι δύο εξελίξεις μας είναι αλληλένδετες για τόσα χρόνια τώρα. Εμείς επίσης κουμπώνουμε πολύ καλά όταν παίζουμε ή απλά τζαμάρουμε, και μπορούμε να επικοινωνούμε χωρίς πολλές λέξεις. Μερικές φορές είναι σχεδόν παράξενο πώς παίζουμε αυθόρμητα το ίδιο πράγμα ταυτόχρονα! Είναι σαν μουσική τηλεπάθεια.

Πώς νιώθετε και κατανοείτε τη δική σας εξέλιξη κατά την κυκλοφορία των τριών άλμπουμ σας; Υπάρχουν εκπλήξεις στις δικές σας αλλαγές που δεν περιμένατε πραγματικά;
Σε όλη μας την ανάπτυξη υπήρξε ο όμορφος σταθερός κοινός στόχος για τη δημιουργία τραγουδιών που είναι μουσικά προκλητικά χωρίς να είναι υπερβολικά περίπλοκα ή βιρτουόζικα μόνο για τη δυσκολία. Στο πρώτο άλμπουμ υπήρχε μια φόρμα που ήταν πολύ “Progressive Rock” και ακόμα αρκετά κοντά στον ήχο που είχαν οι επιρροές μας όπως οι Pink Floyd, Genesis και Steven Wilson. Στο “The Isle Of Dogs” μπορεί κανείς να ακούσει ότι βρήκαμε μια πιο ανεξάρτητη προσέγγιση και κάτι σαν τη δική μας μουσική “γλώσσα”, αν θέλετε. Ο ήχος μας έγινε λιγότερο “proggy” και το άλμπουμ είναι περισσότερο προσανατολισμένο στα τραγούδια και ίσως ηχητικά πιο σύγχρονα. Μπορείς να ακούσεις καθαρά διαφορετικές και πιο ποικίλες επιρροές από ό, τι στον πρώτο, όπως οι Beatles και Steely Dan. Επίσης, αγνοήσαμε τα είδη και κάναμε ό, τι μας άρεσε, έτσι κι εσείς να έχεις ένα τραγούδι όπως το “Black Beacon Sound” για παράδειγμα, με το bossa nova ρυθμό. Με το “About Time”, συνεχίζοντας σε αυτό το μονοπάτι, θα μπορούσες να πεις ότι τα πρώτα πέντε τραγούδια του άλμπουμ είναι το καθένα σε διαφορετικό είδος, αλλά όλα ακούγονται σαν “Osta Love” και δουλεύουμε πραγματικά σκληρά ώστε να σχηματιστεί ένα συνεκτικό μουσικό ταξίδι, και οι αλλαγές μεταξύ των τραγουδιών να αισθάνονται φυσικές και όχι απωθητικές. Μας αρέσει αυτό σε δίσκους όπως το “Sgt. Pepper’s” για παράδειγμα, όπου οι καλλιτέχνες δεν ενδιαφέρονται για καμιά σύμβαση και αφήνουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους να τρέξουν άγρια.

Τα νέα τραγούδια έχουν περισσότερες μελωδίες και λιγότερες ατμόσφαιρες. Απλοποιήσαμε τη σύνταξη τραγουδιών μας και αν μας άρεσε ένα απλό ακόρντο ή μια όμορφη μελωδία, πήγαμε μαζί της, ενώ στο παρελθόν μερικές φορές προσθέταμε κάτι “περίεργο” για να το κάνει πιο ενδιαφέρον. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος τα τραγούδια είναι πιο σύντομα και πιο πιασάρικα, τουλάχιστον στο πρώτο μισό του δίσκου. Επίσης η παραγωγή του “About Time” ήταν αρκετά διαφορετική, καθώς εργαζόμασταν σε ένα επαγγελματικό στούντιο για πρώτη φορά αφού είχαμε ηχογραφήσαμε όλες τις προηγούμενες προσπάθειές μας κατά κύριο λόγο σε ένα στούντιο υπνοδωματίου. Κάναμε ακόμα τα πάντα μόνοι μας, από την πρώτη ηχογράφηση έως την τελική μίξη, αλλά το αποτέλεσμα είναι ένας πολύ περισσότερο ομοιογενής και πλουσιότερος ήχος.

Κυκλοφορήσατε το single “Sunset Point” πριν από σχεδόν δύο χρόνια. Ήταν κάτι σαν γέφυρα μεταξύ του νέου άλμπουμ και του προηγούμενου; Υπάρχει κάποιο είδος ιδιαίτερης σημασίας ή συμβολισμού αυτό το τραγούδι για το δικό σας ταξίδι στην καριέρα σας;
Μπορείς πράγματι να πεις ότι ήταν κάτι σαν γέφυρα μεταξύ των άλμπουμ, γιατί ήταν το πρώτο τραγούδι που ηχογραφήσαμε στο Paul-Lincke-Studio, όπου το “About Time” ηχογραφήθηκε και ήταν και το πρώτο νέο τραγούδι μετά το “The Isle Of Dogs”. Αρχικά προοριζόταν να είναι στο νέο άλμπουμ, αλλά καθώς γράψαμε περισσότερο υλικό, ο δίσκος πήρε άλλη κατεύθυνση και αισθανθήκαμε ότι δεν ταιριάζει πια με τα άλλα τραγούδια, αν και μας αρέσει πολύ.

Υποθέτω ότι με τη δεύτερη ερώτησή σου υπονοείς τους στίχους του τραγουδιού (“πρέπει να χωρίσουμε, χρειάζομαι μια νέα αρχή…”) και το γεγονός ότι αυτό ήταν μια συνολική απόπειρα ενός κουαρτέτου με τον πληκτρά μας εκείνη τη στιγμή, Marcel Sollorz τραγουδά κι αυτός πρώτα φωνητικά, ο οποίος στη συνέχεια έφυγε από το συγκρότημα μαζί με τον μπασίστα Oliver Nickel. Αλλά ότι οι στίχοι φαίνεται να ταιριάζουν με το ιστορικό της μπάντας είναι εντελώς συμπτωματικό. Στην πραγματικότητα, είχαμε ήδη ξεκινήσει να ηχογραφούμε περισσότερα τραγούδια μαζί τους πριν νιώσουμε ότι θα προτιμούσαμε να συνεχίσουμε ως δίδυμο και συνέβαλαν σε συνθέσεις όπως τα “We Can Do It Again” και “Oscillating” στο “About Time”.

Μπορείτε να μας δώσετε σύντομα μια περιγραφή για τη διάθεση και τα θέματα του νέου άλμπουμ, όπως επίσης και από πού πηγάζει η έμπνευσή σας; Πώς νιώθετε ότι στέκεται κατά τη διάρκεια ενός πολύ περίεργου περιόδου για ολόκληρο τον κόσμο;
Το κύριο θέμα του “About Time” είναι το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου, οι μνήμες, η μετάνοια και η νοσταλγία. Τα τραγούδια μας είναι σχεδόν πάντα ελαφρώς μελαγχολικά σαν ήχος. Οι στίχοι και η μουσική είναι ίσως πιο εσωστρεφείς, πιο οικείοι από στα προηγούμενα άλμπουμ, που αντλήθηκαν περισσότερο από το υποσυνείδητο και έχουν πιο ρομαντικά θέματα από πριν. Εξαιτίας αυτού είναι δύσκολο να πούμε πώς ταιριάζει με τον χρόνο ή την κατάσταση του κόσμου. Πρόκειται για πράγματα που όλοι γνωρίζουν και αισθάνονται και αυτό συμβαδίζει με την ανθρώπινη κατάσταση.

Τι πιστεύετε για την πραγματικότητα πως ένας μουσικός αντιμετωπίζει σήμερα την κατάσταση πολλών διαφορετικών κυκλοφοριών και τεράστιων αρχεία νέας μουσικής; Έχετε σκεφτεί (όντας και στη θέση του ακροατή), ότι αυτή η παράξενη και νέα κατάσταση πληροφοριών μας μετατρέπει αργά σε έναν νέο τύπο ακροατών και πιθανώς έναν νέο τύπος μουσικών;
Φυσικά γνωρίζουμε πολύ πως η σημασία του άλμπουμ ως “artform” μειώνεται σημαντικά με το streaming και με μια μουσική αγορά επικεντρωμένη στα singles. Πιστεύουμε όμως ότι υπάρχει ακόμα χώρος για μια καλοφτιαγμένη συλλογή τραγουδιών, και εξακολουθεί να είναι δύσκολο να αναγνωριστείς σε blogs και τον τύπο, εάν κυκλοφορείς αποκλειστικά singles.

Ένα θετικό γεγονός για τη νέα μουσική επιχείρηση είναι ότι δεν χρειάζεστε εταιρία ή παραγωγό για να κυκλοφορήσεις τη μουσική σου στο κόσμο. Μας αρέσει πραγματικά να δουλεύουμε μόνοι μας στα τραγούδια και να κάνουμε τα πάντα εμείς οι ίδιοι, χωρίς να ακούμε από κανέναν τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε. Νομίζω ότι γι ‘αυτό έχουμε έναν μοναδικό ήχο, όλα προέρχονται από ένα μοναδικό δημιουργικό όραμα, από την πρώτη
ηχογράφηση ως την τελική μίξη. Αυτήν τη στιγμή εργαζόμαστε για νέο υλικό και χωρίς να αλλάζει πολλά, επηρεάζεται κάπως από τον τρόπο που ακούνε οι περισσότεροι άνθρωποι στη μουσική σήμερα (δηλαδή το streaming). Άρα έχεις δίκιο να το λες αυτό, σχετικά τουλάχιστον ένας νέος τύπος μουσικής ακρόασης επηρεάζει τη μουσική μας, τουλάχιστον εννοιολογικά.

Εάν μπορείτε να διακρίνετε κάποιες βασικά επιρροές που σας ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια, ποιες θα θέλατε να ονομάσετε και γιατί πιστεύετε πως η σκιά τους πάνω σας είναι τόσο ισχυρή;
Όπως είπαμε οι Pink Floyd είναι μια από τις ισχυρότερες επιρροές στη μουσική μας, ίσως επειδή αρχίσαμε να ακούμε τη μουσική τους πίσω όταν ήμασταν εντυπωσιασμένοι έφηβοι. Το ίδιο ισχύει και για τους Beatles.

Μια επιρροή που μπορεί να μην είναι υπερβολικά προφανής ακούγοντας τη μουσική μας, αλλά αυτή είναι επίσης στο μυαλό μας εδώ και αρκετό καιρό είναι οι Queen, τους οποίους θαυμάζουμε πραγματικά για την απίστευτα μοναδική μουσική τους, ειδικά τα πρώτα πέντε άλμπουμ. Υπάρχουν τόσες πολλές επιρροές αλλά μερικές σημαντικές είναι οι Steely Dan, Steven Wilson / Porcupine Tree, Supertramp, Led Zeppelin, Genesis, Yes, Tame Impala… και η λίστα συνεχίζεται.

Σκοπεύετε να υποστηρίξετε το νέο άλμπουμ και επί σκηνής, όταν αυτό θα είναι και πάλι ασφαλές; Έχετε κάποια επιπλέον μέλη για να το πραγματοποιήσετε αυτό;
Σίγουρα! Θέλαμε να παίξουμε μια συναυλία για την κυκλοφορία του “About Time”, αυτή θα ήταν η πρώτη μας ζωντανή συναυλία μετά τον εγκλεισμό μας στο στούντιο δύο χρόνια πριν, αλλά δυστυχώς έπρεπε να ακυρωθεί για προφανείς λόγους. Μόλις ηχογραφήσαμε σήμερα μια ζωντανή εκτέλεση του “We Can Do It Again” με πληκτρά και μπασίστα, που θα είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο πολύ σύντομα και είμαστε πολύ ανυπόμονοι να αποδώσουμε τα νέα τραγούδια στη σκηνή με ένα πλήρες σχήμα το συντομότερο δυνατόν.

Ποιες είναι οι βασικές σας επιρροές που σε εμπνέουν γενικά από την τέχνη πέρα από τη μουσική;
Η τέχνη μπορεί ή ίσως πρέπει να είναι εμπνευσμένη και μερικές φορές θέτει κάτι στο μυαλό άλλων καλλιτεχνών που οδηγεί σε νέα τέχνη. Αυτό μπορεί να είναι τα πάντα, από τη ζωγραφική έως τον κινηματογράφο, αν είναι προκλητική για τη σκέψη και ενδιαφέρουσα.

Tobi: Πάντα ψάχνω έμπνευση για τους στίχους και επειδή τραγουδάω στα αγγλικά, παρακολουθώ πάντα ταινίες στο πρωτότυπα αγγλικά και διαβάζω επίσης πολλά βιβλία στα αγγλικά.

Είναι τελικά το Βερολίνο μια κατάλληλη επιλογή για κάποιον που θέλει να τονώσει το πνεύμα του με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, όπως συνήθως φημολογείται;
Μπορείς να πεις ότι το Βερολίνο είναι διεγερτικό με πολλούς τρόπους, καθημερινά υπάρχει ένας τόνος μουσικής που μπορείς να δεις, είτε πρόκειται για μια φανταστική βραδιά στην όπερα ή ένα τζαζ τζαμάρισμα σε ένα καπνισμένο μπαρ. Και φυσικά υπάρχουν πολλοί μουσικοί από όλο τον κόσμο, πολλά στούντιο για ηχογράφηση και κλαμπ για να παίξεις. Όμως, η συνεχής διέγερση μπορεί επίσης να αποσπά την προσοχή όταν πρέπει
μείνεις επικεντρωμένος στη δική σου δουλειά. Υπάρχει πάντα κάποιος που κάνει πάρτι ή σε προσκαλεί να πας σε ένα μπαρ!

Ποιο είναι το τολμηρότερο καλλιτεχνικό όνειρο που έχετε σήμερα για τη μουσική σας έκφραση;
Να έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε, να ηχογραφήσουμε και εκτελέσουμε μουσική με μια συμφωνική ορχήστρα θα ήταν πολύ φοβερό! Και να μην κάνει ο επόμενος δίσκος μας να βγει άλλα πέντε χρόνια!

Τέλος, αν μπορούσατε να συνοψίσετε τους Osta Love του σήμερα σε έναν μόνο στίχο από το νέο άλμπουμ, ποια θα ήταν και γιατί;
Αν και οι γραμμές έχουν διαφορετικά νοήματα στα τραγούδια, “μπορούμε να το ξανακάνουμε” και “…έφτασε η ώρα”, το πρώτο και το τελευταίο τραγούδι, υπαινίσσεται το γεγονός ότι μας πήρε πολύ καιρό για να βγάλουμε ένα άλλο άλμπουμ, αλλά είμαστε πίσω και αισθανόμαστε ότι γράψαμε τα καλύτερα τραγούδια μέχρι σήμερα.

Website: https://www.ostalove.com/
Facebook: https://www.facebook.com/ostalove/
Youtube channel: https://www.youtube.com/channel/UCrfYiuQKK6KZnfyrlgYsnTg

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 423 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…