PETER AND THE TEST TUBE BABIES: “Fuctifano”

ALBUM

Είδος: Punk Rock
Δισκογραφική: Arising Empire
Ημ. Κυκλοφορίας: 6 Μαρτίου 2020

Παραπάνω από τα χρόνια που ζω, μετράνε σε καριέρα οι Peter and the Test Tube Babies. Η παρέα του φιλόλογου/τραγουδιστή Peter Bywaters και του κιθαρίστα Del Strangefish, κυκλοφόρησαν πριν λίγες εβδομάδες τη δεύτερη τους κυκλοφορία κάτω από την ασπίδα της Arising Empire, η οποία πρόσκειται στην τεράστια Nuclear Blast.

Με μεγάλη υποστήριξη λοιπόν, οι Βρετανοί punks κυκλοφορούν, δυο χρόνια μετά το “That Shallot”, την δέκατη-πέμπτη ολοκληρωμένη τους δουλειά με τίτλο “Fuctifano”. Αν αναρωτιέσαι τι διάολο σημαίνει αυτό, η ίδια η μπάντα το ξεκαθαρίζει δηλώνοντας πως είναι η απάντηση ενός σκωτσέζου όταν του ζητάς οδηγίες (“Fucked If I Know”). Οι PATTTB ανέκαθεν είχαν το χιούμορ ως αιχμή του δόρατος, μέχρι σημείου παρεξηγήσεως ορισμένες φορές, αφού αρκετοί θα μπορούσαν να τους κατηγορούσαν για σεξισμό ή ομοφοβία. Ο Bywaters όμως, ως επαγγελματίας καθηγητής της αγγλικής, ξέρει να χειρίζεται όμορφα τη γλώσσα και να ξεφεύγει, μπερδεύοντας όσους την ψάχνουν τη δουλειά.

Κατηγοριοποιημένοι ως pathetic punk, αφού κόντρα στον καιρό τους στα 80s, αντί πολιτικού στίχου ασχολούνταν με πιο καθημερινά θέματα και ακουμπούσαν κοινωνικές συμπεριφορές και προβλήματα λίγο ανάλαφρα σε σχέση με άλλους. Παρόλαυτα, οι πάνκηδες του κόσμου αυτού τους αγαπάνε εξίσου με όλους τους άλλους και τους έχουν στην καρδιά τους.

Με γνώμονα όλα τα παραπάνω, κινούνται και στο “Fuctifano” και μας προσφέρουν έναν καθόλα διασκεδαστικό, και γεμάτο όμορφα catchy τραγούδια, δίσκο που θα τους φέρει και πάλι στο προσκήνιο.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η χρήση χάλκινων πνευστών σε κάποια σημεία, όργανα που δεν συνηθίζουν να έχουν στους δίσκους τους και η ποικιλία punk rock styles, που κυμαίνονται από oi και street έως και hardcore punk.

Ξεκινώντας με ένα πρελούδιο πιάνου αφιερωμένο στο συκώτι (“Liver’s Lament”), οι PATTTB επιτίθενται σε όλους εμάς τους σύγχρονους τους που έχουμε καεί από τη χρήση του FB στο “Facebook Loser” (“Prolific Moronic Pathetic/ Self-Obsessed Loser/ Prolific Moronic Pathetic/ Facebook User”) και συνεχίζουν μαχόμενοι στο hc/punk “Hell To Pay”. Στο “Cydrated” έρχονται οι τρομπέτες και τα τρομπόνια και μένουν εκεί και για το “Saturday Dad” που ίσως είναι το πιο αδιάφορο κομμάτι του album.

Γυρνούν σε πιο κλασικά punk rock χωράφια με το “Gravy Train”, στο “Ain’t Missing Her Yet” με πιάνο που θυμίζει καμπαρέ, με το οποίο φαίνεται να χωρίζουν τον δίσκο στα δυο, για να μας βάλουν στο κλίμα του μελωδικού “Wanker” με μια γλυκιά κυρία να τραγουδάει για τους αγαπημένους μας μαλάκες (“He is a wanker, he’s no different than the rest”) και συνεχίζουν μελωδικά με το “Small Victories” να θυμίζει τη σχέση τους με το oi (από τις πιο όμορφες στιγμές ως τώρα).

Σταδιακά φαίνεται η επιθετικότητα να μεταβάλλεται με το “Punched Awake” να θυμίζει συγκροτήματα σαν τους Varukers, και να σου, το αγαπημένο μου από το album “Tales of the Bleedin’ Obvious”. Τα πνευστά ξαναμπαίνουν στο σκηνικό για το παραπάνω από συμπαθητικό “Screwed Down” και το “Queen of Fucking Everything” που μπορεί να σε εκνευρίσει, αν είσαι ευαίσθητος πολιτικορθιστής και επιλέγεις να το μεταφράσεις ως “Βασίλισσα που γαμεί τα πάντα” και όχι ως “Βασίλισσα των γαμημένων πάντων”. To “Fuctifano” τελειώνει όπως ξεκίνησε, κατευνάζοντας το συκώτι που τόσα τραβάει για να μας κρατάει υγιείς.

Οι PATTTB κυκλοφόρησαν, κύριοι, έναν πολύ σημαντικό δίσκο για την καριέρα τους, ο οποίος εκτός από εξαιρετικές ιδέες και πολύ όμορφα καυστικούς στίχους, έχει λάβει και μια εξαιρετική παραγωγή που λειαίνει τον ήχο προσεκτικά χωρίς να τραυματίζει την απαιτούμενη αλητεία. Οι γέροι ακόμα αντέχουν και ελπίζω να μένουν σπίτι για να μην τους στείλει ο κορωνοϊός σε καμιά τοπική ΜΕΘ!

Official website: http://www.testtubebabies.co.uk/
Facebook: https://www.facebook.com/PeterAndTheTestTubeBabies
Twitter: https://twitter.com/testtubes
Instagram: https://www.instagram.com/peterandthetesttubebabies/
Spotify: https://open.spotify.com/artist/2mHQfi32bOrYcD42cazcmh

About Δημήτρης Μαρσέλος 1763 Articles
Δέσμιος της μουσικής, είλωτας των συναυλιών, εθισμένος στα σκληρά...riffs, διπολικός μεταξύ metal και hardcore punk, έχει κάνει χρόνια τώρα πολιτιστικό crossover και δεν αρνείται κανένα ιδίωμα της rock που του τη σηκώνει...την τρίχα.