DANIEL TOMPKINS: “Ruins”

ALBUM

Είδος: Progressive rock/ djent
Εταιρεία: Kscope
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Δεκεμβρίου 2020

Η παραγωγικότητα του τραγουδιστή και frontman των πρωτοπόρων TesseracT δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη για αυτούς που έχουν έστω και μια επιφανειακή προσέγγιση στο πλήθος των συνεργασιών και συμμετοχών του ως σήμερα. Έχοντας όμως ολοκληρώσει το καλοκαίρι του 2019 ένα μακρόπνοο έργο ετών, με την κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου, με τον τίτλο “Castles”, η είδηση της κυκλοφορίας του “Ruins” στη δύση του 2020, προκάλεσε κάποιες εύλογες απορίες.

Όταν προέκυψαν οι λεπτομέρειες βέβαια, και φωτίστηκε απόλυτα το νέο εγχείρημα, βρεθήκαμε μπροστά σε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση των τραγουδιών του “Castles”. Πράγματι, επιγραμματικά θα μπορούσε κανείς να περιγράψει το “Ruins” σαν ένα remake του άλμπουμ, και πιθανά να υπήρχαν και κάποιοι που να έβλεπαν τη διαδικασία σαν μια διπλωματική κίνηση του δημιουργού να προσεγγίσει με πιο συνήθεις ηχητικές συνταγές την πλειοψηφία των φίλων του και του κοινού των TesseracT.

Η προφανής πραγματικότητα είναι πως οι μελωδικές βάσεις και γραμμές του “Castles” μεταφέρονται στο “Ruins” με έναν πολύ πιο ενισχυμένο ήχο, με τις κιθάρες να πρωτοστατούν, τα φωνητικά να εισέρχονται και σε πιο βίαιες απόπειρες και το γενικό συμπαγές αποτέλεσμα να κλείνει το μάτι σε ένα κοινό που πιθανά δυσκολεύτηκε να ανιχνεύσει το ντελικάτα φινιρισμένο και υπέρμετρα ατμοσφαιρικό και ευγενικό “Castles”.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ο Tompkins δεν καίγεται καθόλου να χαϊδέψει αυτιά και οι παράλληλες εκτροπές του με τους Zeta και White Moth Black Butterfy έχουν αποκαλύψει πως δεν έχει τέτοια στεγανά. Είναι όμως ένας ανήσυχος δημιουργός που συχνά δοκιμάζει αποδόσεις και επιστροφές σε επίσημες δουλειές, και πιθανά στα δικά του τραγούδια ένιωσε πως είχε ακόμα να δοκιμάσει μια νέα προσέγγιση, να τα φωτίσει από διαφορετική θέση και να δοκιμάσει μια μεταμόρφωση που διατηρεί τις βασικές μελωδικές διαδρομές των πρώτων τραγουδιών και ταυτόχρονα καταλήγει σε κάτι πολύ διαφορετικό που ακούγεται σχεδόν νέο.

Με τον έμπιστο και αχώριστο Eddie Head να επιμελείται και πάλι του ήχου, από το εναρκτήριο “Wounded Wings”, απολαμβάνουμε μια ισορροπία διαύγειας και δύναμης, αλλά και την αναμφισβήτητα ταλαντούχα παρουσία του κιθαρίστα Plini. Οι αναλογίες αυτές ουσιαστικά καθορίζουν απόλυτα την οδό που μεταμορφώνει τα επτά τραγούδια του “Castles”. Ένα επιπλέον δέλεαρ για τους φίλους του είναι πως εδώ απολαμβάνουν το εύρος του και τις δυναμικές της φωνής του σε όλες τις δυνατότητες. Για όσους έχουν ήδη εξοικειωθεί με το “Castles” είναι πραγματικά συναρπαστικό να παρακολουθούν τις χαρακτηριστικότερες των μελωδιών του να επιστρέφουν αποκαλυπτικά μέσα από ένα νέο φίλτρο και να δημιουργούν κάτι άλλο, σε συνδυασμό με τις δυναμικές των ριφ. Ισχυρότερη εντύπωση αυτής της πραγματικότητας αποτελεί το χαρακτηριστικό ρεφρέν του “Limitless” που συναντάται εδώ με τον τίτλο “Sweet The Tongue”, και περιγράφει χαρακτηριστικά το αποτέλεσμα αυτής της δοκιμής.

Τέλος, το “Ruins” σφραγίζεται και με ένα ολόφρεσκο τραγούδι, το “The Gift” μια συνεργασία του Tomkins με τον Matthew K. Heafy , τον frontman και κιθαρίστα των Trivium, που είναι απόλυτα εναρμονισμένο στο ύφος των άλλων αποδόσεων.

Ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει μια υποψία της επιδίωξης “το τερπνόν μετά του ωφελίμου”, στην απόπειρα αυτή του Tompkins. Η ευστοχία του εγχειρήματος και η αντοχή του προσφέρουν σχεδόν κάτι εντελώς νέο προς εξερεύνηση και απόλαυση.

Όσοι αρέσκονται σε ενδελεχείς συγκρίσεις και απολαμβάνουν αυτές τις παράλληλες διαδρομές, θα βρουν αμέσως μετά μια αντιστοιχία των τραγουδιών να γυμνάσουν τους αισθητήρες τους.

Black The Sun- Wounded Wings
Castles- Ruins
Kiss- Tyrant
Cinders- Stains of Betrayal
Saved- Empty Vows
Limitless- Sweet The Tongue
Telegraph- A Dark Kind of Angel

Facebook: https://www.facebook.com/danieltompkinsvocalist
Official website: https://www.danieltompkinsvocalist.com/

About Γιώργος Γεωργίου 507 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…