BLAME ZEUS: “Seethe”

ALBUM

Το κουιντέτο των “Blame Zeus” μας έρχεται από το Oporto και το “Seethe” , που αποτελεί την τρίτη κυκλοφορία τους, είναι σύμφωνα με τους ίδιους ένας μικρός προσωπικός εξορκισμός, μια διαδικασία στην οποία ο κρυφός θυμός και ο σιωπηλός πόνος γίνονται ποίηση.

Ξεκινώντας το 2010, οι Πορτογάλοι έχουν από την αρχή φροντίσει να αφομοιώσουν αρκετά στοιχεία κάτω από την ομπρέλα τους, χωρίς να κρύψουν πως απλώνονται από το metal στο blues, και από το alternative στο progressive, και πραγματικά δεν ψεύδονται. Κεντρικό πρόσωπο σε αυτή την ενδιαφέρουσα μουσική συμμορία είναι η τραγουδίστρια Sandra Oliveira, και πριν προλάβει να πετάξει η σκέψη σε νεράιδες και παραμυθένια φωνητικά, η κυρία είναι μια τραγουδίστρια που δαμάζει τον σκληρό ήχο με απόλυτο έλεγχο. Η φωνή της, που ουσιαστικά επικυρώνει και επιβραβεύει εμφατικά όλα όσα η μουσική τους μας προσφέρει, είναι επιβλητική, γεμάτη, χαρακτηριστική, μπορεί να τιθασεύσει την ίδια στιγμή τους ακροατές που λατρεύουν το έρεβος και την αγωνία των γοτθικών αποχρώσεων, τους φίλους πιο τυπικών γυναικείων metal φωνών, αλλά και τους πιο εύκολους ακροατές που ψάχνουν την κοντινή μελωδία και την ευκολία της μνήμης.

Έχοντας, λοιπόν, προηγηθεί το πρώτο τους άλμπουμ, το “Identity” του 2014 με τη στήριξη του crowd funding από τους οπαδούς τους και τελικά την υπογραφή στην πορτογαλική εταιρία Raising Legends, και το “Theory Of Perception” του 2017, μια ανεξάρτητη κυκλοφορία, βάζουν το μεγάλο στοίχημα με το “Seethe”. Μια αναμφισβήτητη εξέλιξη με στόχο τη συνθετική και εκτελεστική υπέρβαση μοιάζει να τους σπρώχνει μακρύτερα, ενώ και η παραγωγή πιο μοντέρνα, συμπαγής και ισορροπημένη, κάνει τα περίπου 47 λεπτά του δίσκου ξεκούραστα και έτοιμα για απανωτές επαναλήψεις.

Το κιθαριστικό δίδυμο των Paulo Silva και Tiago Lascasas έχει στρώσει τις συνθέσεις με παχιά, εθιστικά ριφ που συντηρούν όμορφα τους ρυθμούς, και με τη συνδρομή του Celso Oliveira στο μπάσο και του ντράμερ Ricardo Silveira, παρουσιάζεται ένα διαρκές σφιχτό και συμπαγές αποτέλεσμα. Οι Blame Zeus μπορούν να διαχειριστούν το εναλλακτικό τους metal με ελαστικότητα, να το σπρώξουν σε πολλές εντυπώσεις, άλλες πιο ευαίσθητες και εγκεφαλικές, άλλες περισσότερο επιθετικές. Οι ρυθμοί με τη δυναμική τους και την καλοβαλμένη κατασκευή τους πρωταγωνιστούν μόνιμα και ανυψώνουν εύκολα την Sandra σε μια υπέροχη επίδειξη ερμηνειών, κλέβοντας την παράσταση.

Σε μια συνολική ποικιλία εντυπώσεων που ανοίγεται από τους Alice In Chains, τους Tool και τους Mastodon μέχρι τους Halestorm και Kobra And The Lotus, οι Πορτογάλοι βρίσκουν επιβλητικά το δικό τους δρόμο και με δέκα σχεδόν ισάξια τραγούδια και την φρεσκάδα τους, έχουν τους τρόπους να κερδίσουν την εμπιστοσύνη.

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 390 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…