AWAKEN DEMONS: “Awaken Demons”

Εντάξει, λογικό είναι μέσα στις αμέτρητες κυκλοφορίες καθημερινώς, κάποιες μην είναι καλές. Ασφαλώς αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένα δημιούργημα των εταιριών που υπογράφουν ανεξέλεγκτα ότι ακολουθεί συγκεκριμένα στεγανά και έχει ένα ύφος που μπορεί να πουλήσει.

Γι αυτό όμως είμαστε εμείς εδώ, για να σας προφυλάξουμε από την σαβούρα που κυκλοφορεί. Αφήνω τους προλόγους και τις νύξεις προς την μουσική βιομηχανία και περνάω στο κυρίως θέμα.

Τρίτη δουλειά για τους Ιταλούς Awaken Demons που φέρει ως τίτλο το όνομα της μπάντας. Αδιάφορο, ερασιτεχνικό metalcore που δεν συγκινεί σε καμία περίπτωση. Απλά κουρδίζουμε χαμηλά τις κιθάρες, το παίζουμε άγριοι και κακοί, πετάμε μέσα beat downs μπας και ψαρώσουμε κανέναν και προσπαθούμε να γκαρίσουμε στο μικρόφωνο χωρίς λόγο και αιτία. Όσο και αν έψαξα δεν βρήκα στο “Awaken Demons” ούτε ένα σημείο που να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Τα riff είναι παντελώς αδιάφορα και ασύνδετα, ο δίσκος στο σύνολο του παγερά αδιάφορος (σε σημείο που έχεις ήδη βαρεθεί μετά τα 2-3 πρώτα κομμάτια), τα φωνητικά είναι ερασιτεχνικά και χωρίς κάποια προσωπικότητα και ο ήχος παρότι είναι καθαρός και με τον απαραίτητο όγκο δεν προσδίδει καμία διαφορετικότητα στην μπάντα.

Προσπαθούν να ακουστούν λίγο σαν Cavallera Cospirancy, λίγο σαν Born Form Pain, λίγο σαν Chimaira, λίγο σαν Heaven Shall Burn και αυτό που καταφέρνουν είναι να μην ακουμπάνε ούτε στο ελάχιστο την προσωπικότητα και αξία των προαναφερθέντων συγκροτημάτων. Προτείνω να μην χάσετε το χρόνο σας με το “Awaken Demons” και να αναζητήσετε κάτι άλλο στο είδος που θα αξίζει πραγματικά την προσοχή σας. Κυκλοφορία χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης.

Νίκος Τόλης
About Νίκος Τόλης 179 Articles
Η ζωή του όλη συναυλίες μουσικές και πάλι πίσω. Από μικρός στα σανίδια, στα backstages και στα dj booths, μετράει πολλές σελίδες μουσικού ρεπορτάζ σε sites, zines, έντυπα και δηλώνει περήφανος συντάκτης στο Rockway από το 2011. Ύστερα από χρόνια περιπλανήσεων στην υφήλιο, διαμένει πλέον στη γενέτειρα του, συνεχίζοντας με αμείωτο ρυθμό το ταξίδι του, πάντα φυσικά μετά μουσικής.