RESTLESS SPIRITS: “Restless Spirits”

Τα «ανήσυχα πνεύματα» αποτελούν στην πραγματικότητα την πρώτη προσωπική δουλειά του κιθαρίστα των Ισπανών metallers, Lords Of Black. Αφήνοντας κατά μέρος τη συνηθισμένη κατεύθυνση του κλασικού metal με τις διακριτικές συμφωνικές και επικές πινελιές που ακολουθεί στην πορεία των Λόρδων, ο Tony Hernando διακτινίζεται σε όλα τα πιθανά πεδία του μελωδικού hard rock, με την υποστήριξη μιας ιδιαίτερα επίλεκτης ομάδας τραγουδιστών.

Αυτό που πρέπει να προσδιορίσουμε από την αρχή, γιατί χαρακτηρίζει και τα δεδομένα της δουλειάς που θα ακούσει κανείς στο “Restless Spirits”, είναι πως έχουμε φυσικά να κάνουμε με μια κυκλοφορία της Frontiers. Ουσιαστικά, είναι άλλο ένα project που, ως συνήθως, υποστηρίχτηκε, εμπλουτίστηκε και είχε την ενθάρρυνση του αφεντικού της εταιρίας, Serafino Perugino, και αυτό μοιραία αποχρωματίζει κάπως την ιδιαιτερότητα μιας αληθινά προσωπικής δουλειάς του Hernando. Είναι ήδη τόσα πολλά τα σχήματα με παραπλήσιους πρωταγωνιστές που βρίσκουν τη δισκογραφική διέξοδο μέσω της εταιρίας, και ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε κάπως με μια ευρύτερη ομάδα μουσικών που παραλλάσσεται συγκυριακά και υπηρετεί το συγκεκριμένο ιδίωμα.

Έξι διαφορετικές φωνές ζωντανεύουν τις συνθέσεις του άλμπουμ, κάποιοι φτασμένοι βετεράνοι, άλλοι ιδιαίτερα ελπιδοφόροι. Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, ο Hernando πρέπει να έχει εντρυφήσει και σαν ακροατής στο συγκεκριμένο είδος, παρουσιάζοντας μια ευχέρεια που τον εμφανίζει να βρίσκεται στο στοιχείο του. Αυτό που ενισχύει την εντύπωση αυτή είναι η προσαρμοστικότητα που δείχνει ανάλογα με τον ερμηνευτή που έχει απέναντί του, ή αν τα τραγούδια μοιράστηκαν μετά, το εύρος που επιδεικνύει σε όλες τις δημοφιλείς παραλλαγές του μελωδικού hard rock.

Ο Johnny Gioeli  των Hardline και Axel Rudi Pell , ανοίγει λογαριασμό με το “Stop Livin’ To Live Online”, και χωρίς να μπορώ να γνωρίζω αν γίνεται σκόπιμα, ακούγεται τόσο κοντινό  σε μια hard rock εκδοχή των Lords Of Black: ακόμα και η απόδοση του Gioeli θα θυμίσει αρκετά τον πρόσφατα αποχωρήσαντα Ronnie Romero.

Τρεις από τις πιο χαρακτηριστικές συνθέσεις του άλμπουμ έχουν αφεθεί στο χρώμα του Deen Castronovo, και η περισσότερο AOR φλέβα των “Unbreakable”, “Calling You” κυρίως, αναδεικνύει την ικανότητά του. Ο Castronovo έχει αναλάβει επίσης τα τύμπανα σε ολόκληρο το άλμπουμ. Πέρα από τις συνδρομές των Alessandro Del Vecchio (Hardline), Kent Hill (Perfect Plan), Diego Valdez (Dream Child), δυο τραγούδια ερμηνεύει ο Dino Jesulic των Animal Drive, ο Κροάτης τραγουδιστής που έχει κάνει μεγάλη αίσθηση τελευταία, με αναμφισβήτητο φωνητικό χάρισμα, και όπως δείχνει η παρουσία του εδώ, ο Perugino σκοπεύει να τον προωθήσει με κάθε αφορμή.

Συνολικά, μπορεί το άλμπουμ να έχει μια ανισότητα, χωλαίνοντας κάπως στο δεύτερο μισό, έχει όμως τα χαρακτηριστικά που θα κάνουν τον φίλο του είδους να το δοκιμάσει αρκετές φορές και να επιλέξει τα δικά του αγαπημένα. Αυτό που του λείπει είναι η συγκεκριμένη, διακριτή ταυτότητα που θα είχε το άλμπουμ ενός κανονικού σχήματος με τη δική του εξελικτική διαδρομή και ταυτότητα. Η επιμονή της τακτικής της Frontiers σε αυτά τα ομαδικά projects αποτελεί άλλο ένα δείγμα διαφοροποίησης στα δεδομένα της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, με τα θετικά και τα αρνητικά του.

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 373 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…