THE TOLKS : “Malefunction”

Τέσσερις Φινλανδοί που δοκιμάζουν την τύχη τους στην “ευρύχωρη” λεωφόρο του rock ‘n’ roll, ηχογράφησαν δέκα βιωματικά τραγούδια για να ζήσουν κι αυτοί το “μύθο” τους.

Ο Larry είναι ο αρχηγός, τραγουδιστής, βασικός κιθαρίστας, συνθέτης και ψυχή των Tolks. Έφτιαξε το group μαζί με τον Mike, ρυθμικό κιθαρίστα και δεύτερη φωνή του group. Η ρυθμική βάση βρέθηκε στα πρόσωπα του μπασίστα Blash και του ντράμερ John.

Με έναν ήχο που θέλει να αγκαλιάσει το σύγχρονο rock ‘n’ roll και το hard rock των 70’s, οι Tolks θα τραγουδήσουν με την κερδισμένη “αξιοπρέπεια του δρόμου” ακόμα και για τις απογοητεύσεις στις σχέσεις, για παράξενους χαρακτήρες, για χαμένους προσανατολισμούς.

Για περισσότερο από το πρώτο μισό του album, τα τραγούδια είναι ρυθμικά, με την αίσθηση ραδιοφωνικών hard rock singles και κάποια από αυτά, όπως για παράδειγμα το “Middle Of Something” και το “Yellow Liquid”, ηχούν “κοντινά” και όμορφα στο αυτί. Πάσχουν βέβαια σημαντικά από έλλειψη αυθεντικότητας, καθώς ξυπνούν συχνά παραπομπές από θέματα, riffs και μουσικές φράσεις που έχεις ακούσει αλλού. Παράλληλα, τα φωνητικά ενώ είναι συμπαθητικά, δεν συγκεντρώνουν την ανάλογη δύναμη παντού και συχνά φέρνουν στο μυαλό έναν κουρασμένο Waynne Hussey.

Στο δεύτερο μισό του “Malefunction” και περισσότερο προς το τέλος, τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα. Το μυστηριώδες και ταξιδιάρικο “Legacy Of Man”, βυθίζεται αισθαντικά στη νοσταλγία των 60’s, το διφορούμενο μουσικά και εγκεφαλικό “Selfish Means” μεταφέρει εύστοχα το οικολογικό του μήνυμα, ενώ η αξιοπρεπής μπαλάντα “Concrete Butterfly” κλείνει τον κύκλο των τραγουδιών, επιστρέφοντας στη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπινων σχέσεων.

Οι Tolks είναι αθώα μιμητικοί και αρκετά συμπαθητικοί για να κάνεις την απουσία ξεχωριστής ταυτότητας αφορισμό. Μπορείς άνετα να πιεις μία μπύρα στην υγειά τους, ακούγοντας το “Yellow Liquid”. Άλλωστε, δεν πρόκειται να ισχυριστούν πως είναι και το “the next big thing”……..

https://www.facebook.com/pg/TheTolks/posts/

About Γιώργος Γεωργίου 451 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…