SERENITY: “Lionheart”

Λοιπόν, αυτός ο “Lionheart” του τίτλου είναι πράγματι ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.

Οι Tιρολέζοι Aυστριακοί “Serenity” κυκλοφορούν ένα concept άλμπουμ για την τρίτη σταυροφορία και τον Ριχάρδο. Τελικά, το έκτο στούντιο άλμπουμ τους, μόλις ένα χρόνο μετά το “Codex Atlanticus”,μοιάζει να χρωστά αρκετά στην ιδιότητα του τραγουδιστή George Neuhauser, που είναι καθηγητής ιστορίας. Η, ελεύθερη από ιστορική συνέπεια, αφήγηση των Serenity είναι πραγματικά βούτυρο στο ψωμί της μουσικής τους κατεύθυνσης.

Για όσους δεν έχουν επαφή με τη μουσική τους, φτάνει η διαπίστωση πως οι Kamelot είναι οι ήρωές τους (έχουν περιοδεύσει μάλιστα μαζί τους). Βέβαια, οι Αυστριακοί από το 2001 που ιδρύθηκαν και περισσότερο από το 2004 που μορφοποιήθηκαν σημαντικά σαν γκρουπ, έχουν αποδειχτεί εραστές των περιοδειών και των ζωντανών εμφανίσεων, παίζοντας κατά καιρούς επίσης με τους Threshold, Adagio, Within Temptation, Xandria, Morgana Lefay, και άλλους.

Κατά ένα περίεργο τρόπο, η φύση του συμφωνικού metal με κάποια power στοιχεία είναι μια παραβολή κινηματογραφικών περιπετειών με συμβατική δράση και άμεσο στόχο την ψυχαγωγία. Η περίπτωση του “Lionheart” ταιριάζει γάντι σε αυτόν τον παραλληλισμό και σε αυτό συντελεί ακόμα περισσότερο η concept φύση του.
Στο εναρκτήριο ορχηστρικό “DeusLoVult” θα μπορούσαν κάλλιστα να εμφανιστούν οι εισαγωγικοί τίτλοι της αντίστοιχης οπτικής περιπέτειας και από την αφηγηματική, επική έφοδο του “United”,η δράση έχει αρχίσει. Η αλήθεια είναι πως οι Serenity έχουν αυτό τον γνώριμο, ψηφιακό ήχο τυποποιημένης ασφάλειας ανάλογα με την παραμυθένια οπτική ευκολία των περιπετειών των μεγάλων blockbusters.

Βέβαια, αυτό δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό. Άλλωστε, οι Αυστριακοί απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό και σέβονται όλες τις προϋποθέσεις του χώρου αυτού. Με καθαρό, πειθαρχημένο ήχο που κάνει τις πιασάρικες, δραματικές φωνητικές μελωδίες ακόμα πιο προσιτές, κλασικές ευγενικές διπλομποτιές στο ρυθμικό background, keyboard ενορχηστρώσεις, συναρμολογούν ένα ιδιαίτερα προσιτό ηχοτοπίο για τους φίλους του χώρου.

Στη διαδρομή του album, που είναι εξαιρετικά δουλεμένο και προσεγμένο, δεν θα λείψει το καλοφτιαγμένο τραγούδι που θα δέσει τα χαρακτηριστικά κιθαριστικά μέρη ιδανικά με τα ορχηστρικά στρώματα, όπως το “Hero”, ούτε η σχεδόν “Kamelot-ική” μπαλάντα όπως το “Heaven”, ή το ανατολίτικο έπος, όπως το “TheFortress”.

Οι Serenity δεν μπαίνουν να πολεμήσουν καθόλου στο πεδίο της πρωτοτυπίας, άλλωστε είναι κατασταλαγμένοι και ταγμένοι σε ένα χώρο και είδος, ταλαντούχοι αλλά συγκεκριμένοι παραμυθάδες μουσικών ιστοριών. Οι φίλοι του είδους θα περάσουν καλά με τον “Λεοντόκαρδο”, όπως κι όσοι νιώθουν πως ήδη άργησε το νέο άλμπουμ του Youngblood και της παρέας του.

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 440 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…