CHRONOSPHERE: “Red ‘n’ Roll”

Λοιπόν, θα ρίξω πάλι στη συζήτηση τον όρο NWOGTM (New Wave of Greek Thrash Metal), αλλά δεν φταίω εγώ, παρά ο μεγάλος αριθμός thrash metal σχημάτων στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Συγκροτήματα τα οποία πονάνε το άθλημα και πασχίζουν να εξάγουν και την τέχνη τους.

Ένα από εκείνα που ξεχωρίζουν είναι οι Chronosphere, που επιστρέφουν με το νέο, τρίτο τους full length, “Red ‘n’ Roll”. Αυτό που τους ερεθίζει περισσότερο σαν μουσικούς είναι το αμερικάνικο crossover thrash metal ύφος που συναντιόταν τη δεκαετία του 1980 σε σχήματα όπως Toxik, Risk, Sacred Reich και τα λοιπά. Αυτήν τη φορά όμως, αποφάσισαν να εμπλουτίσουν τον ήχο τους και με άλλα μουσικά ιδιώματα που τους αρέσουν, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν το δικό τους στιλ και να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους συντοπίτες μας.

Αφού συνδέουν το δισκογραφικό παρελθόν τους με το κομμάτι “Demonized”, αποφασίζουν να βάλουν λίγο από speed heavy metal στο “Before It’s Gone” έχοντας και τα αντίστοιχα φωνητικά. Αφού το αυτί σου έχει συνηθίσει το νέο υβρίδιο τους, φλερτάρουν και με oldschool death metal γέφυρες στο “Picking up my pieces”, ενώ ο d-beat ρυθμός του “Be The Best” σε περνάει και από σκληρά punk μονοπάτια.

Σε κομμάτια σαν το “The Force to put an end” (ίσως το καλύτερο) φαίνεται πως έχουν ρίξει το βάρος στο τεχνικό κομμάτι σε βάρος της τραχύτητας και οι μελωδίες αναπνέουν πιο βαθιά, δημιουργώντας διαφορετικά συναισθήματα από πριν. Η παραγωγή είναι λίγο βρώμικη, πράγμα που το ψιλοχρειάζεται το thrash metal, χωρίς όμως να χάνονται τα επί μέρους μέρη της “ορχήστρας”, με απλούστερο εξώφυλλο από τα προηγούμενα, ενώ ο τίτλος είναι εύστοχος αν αναλογιστεί κανείς πως προσπαθούν να διανθίσουν τις μελωδίες τους και να φτιάξουν τη δική τους χρυσή συνταγή.

Με περισσότερα βέλη στη φαρέτρα τους τώρα, οι Chronosphere έχουν βάλει στόχο την επιτυχία και  το “Red ‘n’ Roll” είναι ένα ακόμη βήμα κοντά στο κέντρο του στόχου.

About Δημήτρης Μαρσέλος 1776 Articles
Δέσμιος της μουσικής, είλωτας των συναυλιών, εθισμένος στα σκληρά...riffs, διπολικός μεταξύ metal και hardcore punk, έχει κάνει χρόνια τώρα πολιτιστικό crossover και δεν αρνείται κανένα ιδίωμα της rock που του τη σηκώνει...την τρίχα.