SUBTERRANEAN MASQUERADE

INTERVIEW

Οι Ισραηλινοί prog rockers επέστρεψαν με έναν θρίαμβο. Το “Mountain Fever” έχει ήδη αλώσει τις κρίσεις μερικών από τους δυσκολότερους και πιο δύσπιστους μουσικούς γραφιάδες του πλανήτη και μοιάζει να έφτασε η ώρα για περισσότερο κόσμο να απολαύσει τις εγγυημένες οικουμενικές τους ηχογραφήσεις. Ο νεοφερμένος πίσω από το μικρόφωνο Vidi Dolev, που έχει ήδη βουτήξει στα βαθιά της ενασχόλησης με το γκρουπ με πάθος, απαντά ενθουσιασμένος με προθυμία και λεπτομέρεια για τις νέες προοπτικές τους.

Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για άλμπουμ που έχουν γραφτεί και ηχογραφηθεί κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Λοιπόν, ποια θα ήταν η περιγραφή σου για τις συνθήκες δημιουργίας του “Mountain Fever”; Υπήρξαν κάποιες θετικές πλευρές μαζί με τις αρνητικές λόγω της καραντίνας και αν έπρεπε να κρατήσεις μια ξεχωριστή ιστορία από τη δημιουργία του ποια θα ήταν αυτή;
Λοιπόν, το θέμα με το “Mountain Fever” ήταν ότι ολοκληρώθηκε πριν από την πανδημία, ήμασταν έτοιμοι να το κυκλοφορήσουμε και να ξεκινήσουμε μια περιοδεία στις αρχές του 2020 και στη συνέχεια κατέρρευσαν όλα. Δεν θέλαμε να βγάλουμε το άλμπουμ χωρίς την ευκαιρία να το παίξουμε ζωντανά, έτσι περιμέναμε και είμαστε χαρούμενοι που επιλέξαμε να είμαστε υπομονετικοί για αυτήν την κυκλοφορία. Η αναμονή μας έδωσε χώρο για να δώσουμε πραγματικά σε αυτό το άλμπουμ την προσοχή που του άξιζε, με βίντεο κλιπ και τόνους περιεχομένου που πρόκειται να κυκλοφορήσουμε σύντομα, κάτι που ελπίζουμε ότι θα βελτιώσει την εμπειρία ακρόασης κάθε φορά.

Η όλη σύλληψη που είχατε για το συναίσθημα αυτής της εσωτερικής εξορίας ενώ βρίσκεστε στην πατρίδα ακούγεται πολύ περισσότερο από ενδιαφέρον. Θα μπορούσες να ρίξεις λίγο περισσότερο φως σε αυτό;
Όλα τα άλμπουμ της μπάντας ήταν γραμμένα πάντα στο εξωτερικό, ο Tomer τα έγραφε στο Brooklyn της Νέας Υόρκης και στο Dharamsala της Ινδίας. Κάθε φορά που γεννιόταν η ιδέα για ένα νέο άλμπουμ, ο Tomer άφηνε τα πάντα πίσω του, πήγαινε μερικές εβδομάδες μόνος κάπου μακριά και τελικά επέστρεφε πίσω με το νέο υλικό. Τα θέματα των άλμπουμ που γράφτηκαν στο εξωτερικό ήταν πάντα νομαδικά, για ένα άτομο που είναι ξένος σε μια παράξενη γη, που αναρωτιόταν για τον εαυτό του για την ταυτότητα και τα συναισθήματά του σε ένα μέρος που ουσιαστικά αισθάνεται ότι δεν ανήκει. Στο “Mountain Fever” τα παιδιά με εμπιστεύτηκαν με τους στίχους και σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να επιστρέψουμε στα ίδια συναισθήματα, αλλά από την προοπτική του να είμαστε στον τόπο της καταγωγής μας, επιστρέφοντας από το ταξίδι έξω και κοιτάζοντας προς τα μέσα. Η ιδέα ήταν να εκφράσουμε συναισθήματα, εξομολογήσεις και ερωτήσεις που ορισμένα από αυτά ήταν αμφιλεγόμενα. Η εξορία είναι μια πνευματική/διανοητική εξορία. Εμπνεύστηκα από μια ιδέα στο εβραϊκό “Kabbalah” που ονομάζεται “Kisufim”, που σημαίνει λαχτάρα – είναι η ιδέα ότι ακόμα και όταν βρίσκεσαι στο μέρος που ανήκεις, εξακολουθείς να αισθάνεσαι διχασμένος , η ψυχή σου να λαχταρά ακόμα κάτι άλλο. Το συνέδεσα με τον τίτλο του Tomer “Mountain Fever”, καθώς ο πυρετός είναι πνευματικός, είναι αυτή η λαχτάρα που μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο σε μια κρίση. Η θεραπεία του πυρετού, της κρίσης, των ερωτήσεων που τέθηκαν στο άλμπουμ, μπορεί να είναι η ίδια η μουσική.

Η δική σου παρουσία πίσω από το μικρόφωνο είναι μια πολύ βασική αλλαγή για το συγκρότημα (έχετε επίσης έναν νέο ντράμερ, τον Jonathan Amar). Ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτήν την επιλογή και οι προφανείς αλλαγές για το συγκρότημα σήμερα;
Το συγκρότημα ξεκίνησε και λειτούργησε για χρόνια μόνο στο στούντιο, αλλά το 2016 τα παιδιά κλήθηκαν να παίξουν στο ProgPower Europe και πραγματοποίησαν την πρώτη περιοδεία τους. Τότε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος ήταν ο Kjetil Nordhus, ο οποίος επίσης είναι στους Green Carnation και τους Tristania και ήταν πολύ απασχολημένος στην πατρίδα του στη Νορβηγία. Όταν το συγκρότημα συνειδητοποίησε ότι ήθελαν να περιοδεύσουν περισσότερο και να γίνουν μπάντα και με συναυλιακή δράση, επικοινώνησαν μαζί μου για να τραγουδήσω σε εμφανίσεις που ο Kjetil δεν μπορούσε να συμμετάσχει και τα πράγματα πραγματικά έδεσαν άμεσα μεταξύ μας. Νομίζω ότι η ατζέντα ήταν η σύνθεση της μπάντας να γίνει περισσότερο εγχώρια, να γίνει πιο ευέλικτη και να κάνει περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις. Το συγκρότημα έχει μακρά ιστορία τραγουδιστών με αλλαγές και φιλοξενία πολλών frontmen, και είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι μέρος μιας μακράς ιστορίας μεγάλων τραγουδιστών που έχουν συνεισφέρει στο συγκρότημα όπως οι Kjetil, Paul Kuhr (November’s Doom), Kobi Farhi (Orphaned Land ), Thomas Lindberg (At the Gates) και άλλοι. Από το 2017 η σύνθεση είναι πολύ σταθερή και νομίζω ότι το συγκρότημα έχει εξελιχθεί πολύ στο θέμα των συνθέσεων χάρη στο γεγονός πως μπορεί να παίζει ζωντανά και να παρακολουθεί την επίδραση της μουσικής στο κοινό. Μαθαίνουμε πολλά έτσι, και νομίζω ότι το νέο άλμπουμ επικεντρώνεται σε όλα όσα μάθαμε στο δρόμο και φτιάχτηκε με τρόπο που το κοινό θα μπορεί να συνεργαστεί μαζί μας πολύ περισσότερο κατά τη διάρκεια της παράστασης και να είναι μέρος της μουσικής. Πριν από λίγες μέρες, το δοκιμάσαμε μπροστά σε μια πλήρη αίθουσα στην Ιερουσαλήμ και είμαστε πολύ αισιόδοξοι.

Έχετε ένα νέο συμβόλαιο με την Sensory Records. Ποιες είναι οι νέες προοπτικές από αυτήν την εξέλιξη και ποια είναι η πιο σημαντική βοήθεια που θα μπορούσε να πάρει ένα συγκρότημα σήμερα με αυτήν την περίεργη κατάσταση;
Μιλήσαμε με μερικές εταιρείες και είχαμε κάποιες γενναιόδωρες προσφορές, αλλά στο τέλος, η Sensory ήταν ακριβώς αυτό που ψάχναμε: μια καθιερωμένη δισκογραφική εταιρεία με μεγάλη εμπειρία, κάποιος που μπορούμε να εμπιστευτούμε όχι μόνο για να υπογράψει και να μας “αποθηκεύσει” στο ράφι του και να μας ξεχάσει, αλλά να πιστέψει στη δουλειά μας, να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας βοηθήσει να επιτύχουμε τα όνειρά μας, και επίσης κάποιον που δεν φοβάται νέα είδη μουσικής και ξέρει πώς να εμπορεύεται πράγματα που είναι ενδιάμεσα. Είμαστε ο τύπος των ανθρώπων που τους αρέσει να δουλεύουν, μας αρέσει πολύ να ιδρώνουμε και χρειαζόμαστε κάποιον που μπορεί να κατευθύνει τη σκληρή δουλειά μας στα σωστά μέρη. Νιώθουμε με τη Sensory και τον Ken Golden σαν στο σπίτι μας περισσότερο από ποτέ, νιώθουμε ορατοί. Το κύριο πράγμα τώρα και η που σημαντική βοήθεια είναι η έκθεση που γνωρίζουν στη Sensory πώς να δημιουργούν, και τα δίκτυα και οι ευκαιρίες που φέρνουν μαζί τους. Δεν είχαμε ποτέ κάτι τέτοιο πριν βγει το “Mountain Fever”. (Σύντομη ιστορία: έχουμε έναν πολύ καλό συνεργάτη για μερικά τρελά σχέδια που προχωράμε, και περισσότερα θα αποκαλυφθούν σύντομα…)

Υπάρχει τέλεια ροή ενώ διατρέχει κανείς το νέο άλμπουμ, χρησιμοποιώντας τη μουσική σας ικανότητα πιθανώς με καλύτερη ισορροπία από ποτέ. Πώς θα περιέγραφες τις αλλαγές και τις διαφορές σε σύγκριση με κάθε προηγούμενη κυκλοφορία των SM;
Σε ευχαριστώ! Νομίζω ότι αυτό που στοχεύαμε ήταν να δημιουργήσουμε ένα πολύ πιο προσιτό άλμπουμ σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κατάλογό μας, οι μεταβάσεις και οι μελωδίες επιλέχθηκαν πολύ προσεκτικά, ψάχναμε για μουσικές στιγμές που οι άνθρωποι μπορούν να απομνημονεύσουν και να συμμετάσχουν μαζί μας γιατί είναι τόσο σημαντικό για να δημιουργήσουμε μια πολύ “tribal” εμπειρία ενώ παίζουμε, το κοινό πρέπει να γίνει μέρος του συγκροτήματος. Η μουσική κουλτούρα στο παρελθόν ήταν πολύ περισσότερο για τους ακροατές παρά για τον ίδιο τον ερμηνευτή και επιδιώκουμε να συνδεθούμε ξανά με αυτό το είδος πολιτισμού, εξ ου και η πιο προσιτή προσέγγιση. Με βάση αυτό όμως, εξακολουθεί να είναι ένα άλμπουμ “Subterranean Masquerade”, που σημαίνει ότι η μουσική πρέπει να είναι πολύχρωμη και να δημιουργεί εντυπώσεις από τα μέρη που ταξιδέψαμε ή τα πορτραίτα των δικών μας προσωπικοτήτων, τα οποία μπορεί μερικές φορές να είναι ταραχώδη, εξ ου και η ακραία δυναμική της μουσικής.

Ζείτε σε ένα πολύ βασανισμένο μέρος αυτού του πλανήτη. Παίζοντας μια οικουμενική μουσική διατηρώντας ταυτόχρονα κάποιες “ethnic” επιρροές, ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να μοιράσετε σε ολόκληρο τον κόσμο;
Βλέπουμε τον κόσμο ως ένα μέρος χωρίς σύνορα, ζούμε σε μια αναμιγμένη κουλτούρα, ένα μέρος ανθρώπων από κυριολεκτικά παντού και θέλουμε να μοιραστούμε όλα τα πλεονεκτήματα όλων των πολιτισμών γύρω μας, μέσω μιας όμορφης μουσικής χοάνης. Μπορεί να ακούγομαι σαν μια βασίλισσα ομορφιάς που βγάζει λόγο, αλλά είναι έτσι, γεννηθήκαμε σε ένα μέρος όπου μπορείς είτε να είσαι μόνο ένα περιορισμένο πράγμα, ή να είσαι τα πάντα. Επιλέγουμε να είμαστε τα πάντα. Αν πρέπει να επιλέξω ένα μήνυμα, νομίζω ότι η μουσική μας ενθαρρύνει τον πλουραλισμό.

Αυτή η μπάντα έχει δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα από τις πρώτες μέρες της. Αν όμως κάποιος σας ρωτούσε για μερικούς ακρογωνιαίους λίθους των μουσικών σας επιρροών, ποια θα ήταν η απάντηση;
Οι βασικές επιδράσεις των Subterranean Maquerade βρίσκονται στο 70s prog, στα psychedelic electronics (ακόμα και στο psy trance), άφθονο ακραίο σκανδιναβικό metal, (κυρίως νορβηγικό avant garde) και τόνους παραδοσιακής μουσικής, τόσο από τον ισραηλινό εβραϊκό πολιτισμό όσο και από τους σεφαρδικούς, μεσογειακούς και ινδικούς πολιτισμούς. Αγαπάμε κάθε είδους μουσική που ανεβάζει το πνεύμα όσο το δυνατόν ψηλότερα.

Θα μπορούσες να μας προτείνεις κάποια ισραηλινά συγκροτήματα που οι ακροατές των SM θα έβρισκαν ενδιαφέροντα; Ποια είναι τα ισχυρότερα είδη στην τοπική metal σκηνή σας;
Όσον αφορά τα metal είδη, η ισραηλινή metal σκηνή βασίζεται κυρίως στο extreme metal, σίγουρα θα πρέπει να ακούσετε μπάντες όπως οι Lehavoth (industrial grindcore) Tomorrow’s Rain (doom metal), Ma’anish (djent death) και Barren Hope (black metal / hardcore).Αν είστε φίλοι του μελωδικού metal, πρέπει σίγουρα να τσεκάρετε τους Amasffer. Η δική μας μουσική πρόταση εκτός από metal, μικώντας για Ισραηλινή μουσική που επηρέασε τους Subterranean Masquerade, είναι Dudu Tasa and the Kuwaities, Berry Saharof, Me’ira Asher, μόνο μερικά από αυτά. Είμαστε επίσης οπαδοί των Ελλήνο/Ισραηλινών τραγουδιστών όπως οι Yehuda Poliker και Shlomi Saranga, πεθαίνουμε για μπουζούκι.

Ποιο είναι το feedback που έχετε μέχρι στιγμής για το “Mountain Fever”; Αισθάνεστε σαν να είναι το άλμπουμ που θα φέρει επιτυχία και αναγνώριση για εσάς;
Δεν θέλουμε να το γρουσουζέψουμε, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα σχόλια είναι εξαιρετικά θετικά, βλέπουμε τη νέα ποσότητα ακροατών και εξετάζουμε τις πωλήσεις και αισθανόμαστε σαν να γίνεται κάτι σημαντικό. Οι θέσεις είναι καλές, τα σχόλια είναι υπέροχα και πάνω από όλα η συνομιλία μας με το κοινό είναι εξαιρετικά ζωντανή. Ελπίζουμε ότι όλος ο θόρυβος που συμβαίνει θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες ευκαιρίες. Ένα πράγμα ξέρουμε σίγουρα- δεν πρόκειται να σταματήσουμε εδώ. Υπάρχει σίγουρα μια σημαντική πρόοδος, αλλά έχουμε ακόμα έναν δρόμο να διανύσουμε. Ένας δρόμος στον οποίο είμαστε στην ευχάριστη θέση να εργαστούμε σκληρά.

Τέλος, ποιο είναι το βαθύ μυστικό στην καρδιά του “Ταξιδιώτη” για το νόημα της ζωής;
Δεν ξέρουμε ακόμα, και ίσως γι ‘αυτό συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε. Ίσως θα το βρούμε κάποια μέρα σε μια συναυλία στην Ελλάδα…

About Γιώργος Γεωργίου 524 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…