PALACE: “Rock and Roll Radio”

ALBUM

Είδος: Melodic Rock/AOR
Εταιρεία: Frontiers Music
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 4 Δεκεμβρίου 2020

Όταν είσαι γέννημα-θρέμμα της βόρειας Ευρώπης, σημειώνεις στο ημερολόγιο τις ώρες ήλιου που συμπληρώνεις κάθε χρόνο και το σκοτάδι διπλασιάζει τον χειμώνα σου, κινδυνεύεις να θεωρηθείς “γιαλαντζί” διασκεδαστής αν επιχειρήσεις να γράψεις άλλο ένα soundtrack για τη Sunset Strip. Ο Σουηδός Michael Palace δεν φοβάται όμως τις προκλήσεις. Η αλήθεια είναι πως έχει κάνει ένα πλούσιο “αγροτικό” γράφοντας αρχικά για πολλούς, μεταξύ αυτών οι First Signal, Cry Of Dawn του Goran Edman, Kryptonite, αλλά και με τον σπουδαίο τραγουδιστή των Pride Of Lions, Toby Hitchcock.

Με τις συστατικές του επιστολές να πληθαίνουν σε αριθμό και εγκώμια, έχει κερδίσει από το 2016 την ελευθερία να δημιουργεί το δικό του μελωδικό rock, με το όνομα “Palace”. Μετά το ντεμπούτο “Master Of The Universe”, ήρθε το “Binary Music” του 2018, στοιχειοθετώντας μια διαρκή βελτίωση. Σήμερα ο Σουηδός πολυμουσικός και ερμηνευτής μοιάζει έτοιμος να κάνει πια τη διαφορά. Η πιο εντυπωσιακή πραγματικότητα με το “Rock and Roll Radio” είναι πως ο Palace έχει κάνει ΤΑ ΠΑΝΤΑ μόνος του, έχει γράψει, έχει τραγουδήσει, έχει κάνει παραγωγή, έχει παίξει όλα τα όργανα, μέχρι και σαξόφωνο…

Ο στόχος είναι προφανής, συγκεκριμένος και διώκεται με μανία από τον δημιουργό του, όπως φανερώνει με την πρώτη ματιά το ρετρό εξώφυλλο που αποπειράται να σε σπρώξει σε μια άλλη εποχή. Ο Palace ποντάρει σημαντικά πάνω στη νοσταλγία και όπως διακρίνει κανείς, πρώτα στην επίπτωσή της πάνω στον ίδιο, και μετά στους ακροατές. Σου δίνει την εντύπωση του θεματοφύλακα μιας κληρονομιάς του κλασικού AOR, που βρέθηκε όμως στη διάθεση ενός ανθρώπου που ξέρει ακριβώς να τη χειριστεί κατάλληλα.

Έχοντας κατασταλάξει σε έναν ήχο με ευδιάκριτες ισορροπίες που αναδεικνύουν τα στιγμιαία χαρίσματα των συνθέσεων, ο Palace συμπυκνώνει την ιστορία και τα σημάδια κορυφαίων ονομάτων του χώρου με μια αύρα και ποιότητα που άμεσα αναγνωρίζεις σαν κλασική. Τα μυστικά της επίθεσης στη μνήμη των Survivor, των Journey και άλλων μεγάλων είναι εργαλεία στην έκφρασή του και μετατρέπονται σε ένα άλμπουμ που ειδικά στο πρώτο του μισό βρίθει από εν δυνάμει singles και ανακαλεί χρυσές εποχές του ιδιώματος. Άμεσοι μάρτυρες όλων αυτών κυρίως τα “Castaway” και “Way Up Here”, που αποτελούν ξεκάθαρη αποπλάνηση ακόμα και για ακροατές με επιδερμική σχέση με το χώρο. Και αν οι Toto στους ύμνους αφοσίωσης ξέχασαν κάποια ξεχωριστή κυρία, ο Palace με το “Eleonora” μικραίνει απόλυτα εύστοχα κι άλλο την λίστα των απουσιών.

Ίσως να υπάρχει μια μικρή αίσθηση κοιλιάς λίγο μετά τη μέση του δίσκου, όμως τόσο το “When It’s Over” όσο και το τελευταίο “Fight” καρφώνουν τη ραδιοφωνική του σημαία ξανά στο σωστό ύψος. Η τελική εντύπωση όμως είναι πως ο δημιουργός του κατάφερε να επικοινωνήσει με επιτυχία με το πνεύμα αλλά και τα βιώματα, τα μέρη και τις παραστάσεις μιας άλλης εποχής και να ντροπιάσει πολλούς που έχουν τον ήλιο του West Hollywood στο πιάτο τους.

Facebook: https://www.facebook.com/palacesweden/
Instagram: https://www.instagram.com/mike.palace/

About Γιώργος Γεωργίου 524 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…