DESPITE EVERYTHING: “The Dawn Chorus”

Οι Despite Everything είναι εδώ και μία τετραετία τουλάχιστον, οι αφανείς ήρωες της uderground, DIY (Do it Yourself για τους μη γνώστες) ελληνικής punk/ hardcore σκηνής. Άπειρα live, διεθνείς αυτοχρηματοδοτούμενες περιοδείες σε Ευρώπη και Αμερική, μία σειρά επτάιντσων και ένα δεκάιντσο είναι μόνο μερικά επιτεύγματα των DE.

Μετά από όλα αυτά ήταν καιρός για τους Βασίλη, Peio, Ζάχο και Jack να κυκλοφορήσουν μία ολοκληρωμένη δουλειά όπως και έγινε με το νέο τους LP “The  Dawn Chorus”.

Δεκατρία κομμάτια μοντέρνου punk rock, λοιπόν, περιέχει η νέα δουλειά των DE, τα οποία κινούνται σε λίγο μελωδικότερες φόρμες από τις προηγούμενες δουλειές και με επιρροές που κυμαίνονται από τους Boysetsfire, τους Touche Amore και τους Refused, μέχρι τους Rise Against και τους Hot Water Music. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι οι τύποι αναλώνονται στο να αναμασούν τα παραπάνω συγκροτήματα, καθώς τα τραγούδια είναι αρκετά καλοδουλεμένα και  το συγκρότημα πολύ δεμένο ώστε να αφομοιώνει με σωστό τρόπο τις επιρροές του. Επί παραδείγματι η εισαγωγή και το κεντρικό riff του “Flood In, Flood Out” που θυμίζει τους Killing Joke και το μελωδικότατο “No Smoke Without Fire”, η εισαγωγή του οποίου φέρνει σε riff του Edge (τι θα πει ποιου Edge;;;), ενώ το lead προς το τέλος  του κομματιού  είναι αρκετά trippy.

Βέβαια από την αρχή ήδη του δίσκου, το εκρηκτικό “Pardon My Negativity”, οι Despite Everything δε δίνουν περιθώρια να θεωρηθεί ότι έχουν συμβιβάσει οποιαδήποτε τραχύτητα (ή ταχύτητα) είχαν και πριν, και συχνότατα οι συνθέσεις του είναι διεκπεραιωτικές και δεν υπερβαίνουν τα δυόμισι λεπτά. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι δεν αφήνουν και κάποιο χώρο για πειραματισμό σε κομμάτια όπως είναι το πολύ όμορφο post-ίζον “Mangata”. Εδώ σημειώνεται ότι η παραγωγή είναι άρτια.

Στον αντίποδα, αυτό που ζημιώνει τους DE είναι το γεγονός ότι καθόλη τη διάρκεια του δίσκου ανακυκλώνεται η ίδια συνταγή  που έγκειται κυρίως σε γκαζωμένους (προφανώς) ρυθμούς που συμπληρώνονται με μελωδικά lead. Αυτό δυστυχώς συντελεί στο να χάνονται αρκετά τραγούδια μέχρι το πέρας του δίσκου. Πέραν αυτού τόσο στιχουργικά όσο και από άποψης φωνητικών το συγκρότημα αυτοπεριορίζεται, εφόσον έχει τη δυνατότητα και την ικανότητα εξέλιξης, αλλά δεν τολμά.

Συμπερασματικά το “The Dawn Chorus” είναι μία καλή πρώτη προσπάθεια για ένα ανερχόμενο συγκρότημα, αλλά και το συγκρότημα με τη σειρά του πρέπει να επιχειρήσει να κλωτσήσει τον ήχο του για να πάει λίγο πιο πέρα ειδάλλως θα βαλτώσει. Η οποιαδήποτε εξέλιξη δεν σημαίνει απαραίτητα συμβιβασμό. Ακούστε με τα αυτιά σας όλα τα παραπάνω, πατώντας εδώ.