ACELSIA: “Don't Go Where I Can't Follow”

Είναι ιδιαίτερα όμορφη συγκυρία όταν κατά την ακρόαση μιας δισκογραφικής δουλειάς ταυτίζεται το ύφος της ηχογράφησης με την διάθεση και το συγκινησιακό γίγνεσθαι του ακροατή.

Μια από αυτές τις περιπτώσεις υπήρξε και η εβδομάδα που πέρασα ακούγοντας το ντεμπούτο των Νορβηγών Acelsia το οποίο μόλις κυκλοφόρησε. Αν έπρεπε να επιλέξω μια μόνο λέξη να περιγράψω την μουσική τους αυτή θα ήταν “μελαγχολία”. Αν μου δινόταν η δυνατότητα να προσθέσω ακόμη μία αυτή θα ήταν “γλυκιά”…

Η Malene Markussen πίσω από το μικρόφωνο (αλλά και το πιάνο) φέρει την κύρια ευθύνη που οι Acelsia ακούγονται τόσο ξεχωριστοί από τις ορδές rock/metal συγκροτημάτων με γυναικείες φωνές. Έτη φωτός μακριά από τους Nightwish -κλώνους που συνήθως συναντάμε στις Βόρειες female fronted μπάντες και εγγύτερα στο ύφος μιας διασταύρωσης των The Gathering και Magenta.

Εκτός από την Malene που σφραγίζει με ξεχωριστό τρόπο τον ήχο της μπάντας, υπεύθυνος για τις κιθάρες, μπάσο, synth και την σύνθεση της μουσικής (για τα πάντα, με λίγα λόγια) είναι ο Odd Henning.

Και τα 11 κομμάτια αποπνέουν έντονο συναισθηματισμό και ρομαντική διάθεση. Συναισθηματικό rock θα τολμούσα να περιγράψω την μουσική τους, με μικρές πινελιές από progressive rock σε αρκετά σημεία και progressive metal σε κάποια, άλλα σαφώς λιγότερα. Το κύριο σώμα είναι δομημένο με την indie/alternative και post rock τεχνοτροπία. Οι gothic/doom καταβολές των demo έχουν μείνει στο παρελθόν με εξαίρεση το “Before I Fall” στο οποίο καθρεπτίζονται κάποια στοιχεία του παρελθόντος.

Χωρίς το ντεμπούτο των Νορβηγών να φέρνει κοσμοϊστορικές αλλαγές στη μουσική σκηνή, αποτελεί ένα πολύ καλό ξεκίνημα και μια τίμια προσπάθεια που αξίζει τουλάχιστον να την ακούσετε. Αν καταφέρουν να μπολιάσουν λίγη περισσότερη δύναμη στην μουσική τους χωρίς να χάσουν την ταυτότητα που ήδη έχουν δημιουργήσει είμαι βέβαιος πως θα κερδίσουν πολλούς φίλους.

About Ιωάννης Φράγκος 355 Articles
Όταν δεν κυνηγάει το crew του Rockway για τα deadline των άρθρων, θα τον βρεις να σπινάρει δίσκους από τους κλασικούς της συμφωνικής μουσικής στους κλασικούς του 80’s Us metal, από το goth rock στο prog rock και metal. Έχει ένα φετίχ να καταγράφει στην κάμερά του μουσικές ιστορίες κι όλο και κάποιο σχετικό project τον περιμένει για επεξεργασία στον υπολογιστή του. Λατρεύει το διάβασμα, τον πλαστικομοντελισμό, τα videogames και το vegan φαγητό.