TEZURA: “Voices” EP

Όταν έφτασε στα χέρια μου το EP των Γερμανών Tezura, η ενημέρωση έγραφε ότι παίζουν progressive thrash metal. Θα έχετε καταλάβει πως με τις “ταμπέλες” δεν τα πάω και τόσο καλά και πως τις χρησιμοποιώ, όπως οι περισσότεροι, για να προσδιορίσω κάπως το μουσικό στυλ της εκάστοτε μπάντας. Επομένως η ταμπέλα, της ταμπέλας, ω ταμπέλα, συνήθως δε βοηθάει, αντιθέτως αποτελεί τροχοπέδη στην εξερεύνηση της μουσικής, ειδικά σε “στενόμυαλους” ακροατές του metal. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω.

Anyway, έκανα αυτόν τον πρόλογο για να εξηγήσω πως ακούγοντας τον όρο progressive thrash (λες και οι Slayer πχ δεν ήταν προοδευτικοί για την εποχή τους), περιμένεις ένα ηχητικό αποτέλεσμα εφάμιλλο πχ των Coroner, ή των συμπατριωτών τους Mekong Delta, ή σε τερματικό στάδιο των μεγίστων Watchtower. Ένα αποτέλεσμα δηλαδή με αλλοπρόσαλλους ρυθμούς, πολυπλοκότητα συνθέσεων και γενικά ένα out of the thrash box συναίσθημα το οποίο διακατέχει τις παραπάνω μπάντες.

Ας παραμείνουμε λοιπόν κάτω από την “ασφαλή” στέγη του thrash, μουσική, την οποία πραγματεύονται οι νεοσύστατοι, μόλις το χειμώνα του 2018, Tezura. Η τετράδα από το Μόναχο παρουσιάζει το πρώτο δισκογραφικό  της βήμα με το EP “Voices” (Metalmessage). Τέσσερα κομμάτια με σύγχρονη οπτική, ταχύτητα, εναλλαγές ρυθμών, μελωδίες και πολύ καλή δουλειά στα leads από τους Timo Kammerer και Phil Elste. Στα “Behind The Glow”, “Voices”, “Apotheosis” και “Sun”, δείχνουν πως το “κατέχουν το τόπι” και δεν “πετάνε χαρταετό”, αλλά απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί progressive. Το αποτέλεσμα δε σε “αφήνει τέζα”, παρ’ όλα αυτά είναι αρκούντως “εύπεπτο” και δείχνει πως η μπάντα μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα σε μία ολοκληρωμένη κυκλοφορία.

Νίκος Κορέτσης
About Νίκος Κορέτσης 66 Articles
Ο Νίκος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χαλκίδα το σωτήριο έτος 1980. Η πόλη των “τρελών νερών” επηρέασε κατά κάποιον τρόπο το χαρακτήρα του αλλά και τις μουσικές του προτιμήσεις, με τις οποίες ήρθε σε επαφή, στην “τρυφερή” ηλικία των 7 ετών, με τα τρία πρώτα άλμπουμ των Metallica. Από το 1990 όμως και μετά άρχισε να γίνεται πιο ενεργός ακροατής, έχοντας ακούσματα σταδιακά από όλο σχεδόν το φάσμα του σκληρού ήχου θεωρώντας εαυτόν “συλλέκτη ακουστικών εμπειριών”. Επειδή όμως η open minded αισθητική έχει και ένα όριο, ο Νίκος δεν ακούει τα πάντα (όπως ακούς να λένε πολλοί) αλλά heavy metal μόνο, με ιδιαίτερη προτίμηση στα ιδιώματα που βρίσκονται κάτω από την “ταμπέλα” του Thrash και Death “πολυχώρου”.