WHITESNAKE: “Flesh & Blood”

Μην φορέσεις μαύρες πλερέζες, αλλά μη σφάξεις και τον μόσχο τον σιτευτό…

Το μακροβιότερο φίδι του πλανήτη γλιστρά αυτάρεσκα, όπως τόσο καλά γνωρίζει, πάνω στον αριθμό 41: είναι πια δύσκολο να ασχοληθείς με την επιστροφή των Whitesnake, χωρίς να συσχετιστείς με αριθμούς. Αν είσαι προληπτικός, θα σε απασχόλησε για καιρό η σκέψη πως αυτό είναι το 13ο άλμπουμ, κι αν ανήκεις στην κατηγορία αυτών που συχνά αναρωτιούνται αν σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, τα 67 χρόνια του εμβληματικού αρχηγού θα στροβιλίζονται μόνιμα στο κεφάλι σου.

Η αναμενόμενη πια ανακύκλωση του εξώφυλλου του “1987” επιμένει να σηματοδοτεί και να υπενθυμίζει προκαταβολικά στον υποψήφιο ακροατή ποια περίοδο του γκρουπ διανύουμε. Η σημαντική διαφοροποίηση έχει να κάνει με το πρώτο άλμπουμ της εποχής Hoekstra, που διαδέχεται την εποχή Doug Aldrich. Μια χαρακτηριστική ένδειξη της βαρύτητας, ακόμα και σήμερα, της μετοχής του «Φιδιού», είναι πως ο σπουδαίος κιθαρίστας από το Σικάγο θέτει σαν άμεση προτεραιότητα στην καριέρα του την απόλυτη αφοσίωση στη σημερινή πραγματικότητα των Whitesnake, παρά τη συνέχεια της προσωπικής του διαδρομής μετά το εξαιρετικό “Dying To Live” του 2015.

Μαζί με αυτόν, συνεχίζει πιστά από το 2002 πια, ο Red Beach, μια άλλη μεγάλη πολυτέλεια της εξάχορδης και φυσικά ακόμα μέλος των Winger, ενώ, εδώ και 30 χρόνια, στα τύμπανα κάθεται πάντα ο Tommy Aldridge. Την πρωταθλήτρια του ερωτικού hard rock συμπληρώνουν ο μπασίστας Michael Devin (από το 2010) και ο πληκτράς Michele Luppi (τελευταία άφιξη, από το 2015).

Η επιβεβαιωμένη πληροφορία πως οι Hoekstra και Beach έχουν προσφέρει συνθετικά σε μεγάλο μέρος του άλμπουμ, συνοδεύεται φυσικά με την αυτονόητη πραγματικότητα, πως όλα αυτά έχουν συμβεί κάτω από τον απόλυτο έλεγχο και την επίβλεψη του αρχηγού. Άλλωστε το trademark της τελευταίας περιόδου έχει σχηματοποιηθεί εδώ και χρόνια, και με βάση αυτή τη φόρμουλα λειτουργεί η μηχανή τους και στο νέο άλμπουμ.

Έτσι λοιπόν, ο μεγαλύτερος σάτυρος με τη ρομαντική ψυχή του hard/blues rock ξαναφορά τις χίλιες μάσκες του αρσενικού, πατώντας στον παραπλήσιο ενισχυμένο heavy/blues ήχο των δυο προηγούμενων άλμπουμ. Στουντιακά, η φωνή του αποφεύγει να εκτεθεί σημαντικά στις ουλές του χρόνου, και η τεράστια εμπειρία του  τον προστατεύει.

Ταυτόχρονα απολαμβάνει μιας σημαντικής ώθησης από τους δυο κιθαρίστες που μπορεί να μην ανακαλύπτουν απάτητα μονοπάτια του είδους, αλλά πολεμούν στη χώρα του κλισέ με ψυχή και ταλέντο. Για όσους μάλλον απογοητεύτηκαν από τα πρώτα δείγματα που δημοσιοποιήθηκαν, η άμεση διαπίστωση πως υπάρχουν αρκετά εξαιρετικά δείγματα της συνθετικής παράδοσης του Coverdale, θα επαναφέρει τις καρδιές τους στις θέσεις τους. Όπως μας έχει κακομάθει, σε κάποιες στιγμές επιθετικά κυνηγός και καυστικός, ανεβάζει τις εντάσεις, σε άλλες γίνεται εύθραυστα συγκαταβατικός και τρυφερός, ενώ δεν παραλείπει να διαβεί και τα γνώριμα πεδία των Zeppelin-ικών δανείων ή να σκορπίσει νοσταλγία  με τη βαθιά απολογητική του ικανότητα, και να σου δώσει και στιγμές μεγάλης μουσικής.

Ακόμα και η μοιρασιά ή η διαδοχή στις διαθέσεις και το επίπεδο των 13 τραγουδιών του “Flesh & Blood” έχουν φροντίσει να διατηρήσουν και να υπηρετήσουν την υστεροφημία του. Είναι χαρακτηριστικό πως και τα πιο αδύναμα τραγούδια του περιέχουν κάποια μέρη και θέματα, συνήθως από τους Hoekstra/Beach που θα ανεβάσουν το ενδιαφέρον.

Οχτώ χρόνια μετά το τελευταίο άλμπουμ, είναι αδύνατο για τον αρχηγό να πέσει κάτω από τα όρια που επιτρέπει στον εαυτό του, ειδικά όταν συνοδεύεται και από αυτό το οπλοστάσιο. Το σύνηθες αγκάθι, σε έναν δίσκο σίγουρα αρκετά πάνω από το μέσο, είναι αυτή η συχνή αίσθηση deja vu που φέρνει μαζί της αυτή η μακροβιότητα του φιδιού.

Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει με έναν παλιό, καλό φίλο. Πάντα απολαμβάνεις την παρέα του, και όταν αναθερμανθεί η γνώριμη οικειότητα, θα του αποκαλύψεις και τα παράπονά σου…

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 408 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…