THE MURDER OF MY SWEET: “Echoes of the Aftermath”

Οι Σουηδοί The Murder Of My Sweet είναι δημιούργημα του συνθέτη, παραγωγού, ντράμερ και πληκτρά Daniel Flores και ξεκίνησαν τη διαδρομή τους το 2007.

Συμπορεύονται με την Frontiers Records από το πρώτο τους άλμπουμ, “Divanity”, με μια παροδική διακοπή λόγω διαφωνιών κατεύθυνσης στο δεύτερο, με τίτλο “Βye, Bye,Lullaby”, όπου όμως είχαν την στήριξη και τη συμμετοχή των συμπατριωτών τους Jesper Stromblad (In Flames), Peter Wichers (Soilwork) και Fredrik Akesson (Opeth).

Το γκρουπ επιστρέφει στην Frontiers και κυκλοφορεί το τρίτο του full length, ένα concept με τίτλο “Beth Out Of Hell”, το οποίο ο Flores περιγράφει σαν μια αποκαλυπτική ιστορία αγάπης ανάμεσα στο καλό και το κακό. Φέτος, επιστρέφουν με το 4ο άλμπουμ τους που τιτλοφορείται “Echoes Of The Aftermath”.

Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους “cinematic metal”, επηρεασμένοι από movie scores και film noir, ενώ στις βασικές τους επιδράσεις από το χώρο του rock, αναφέρονται τα ονόματα των Queen, E.L.O. και Genesis.

Ακούγοντας τα τραγούδια του “Echoes…”, γρήγορα αντιλαμβάνεσαι πως η αυτοπεριγραφή είναι ιδιαίτερα ωραιοποιημένη. Στην πραγματικότητα, η συνταγή τους είναι ένα χαρμάνι από ορχηστρικό AOR και female-fronted melodic metal, στα γνώριμα χωράφια των Evanescence και μεταγενέστερων Within Temptation. Άλλωστε, η -αναμφισβήτητα πολύ καλή- φωνή της Angelica Rylin φέρνει άμεσα στο μυαλό τις κυρίες των παραπάνω γκρουπ.

Η συνθετική φόρμουλα του Flores, είναι συμπαγής, αλλά πολύ ασφαλής και επαναλαμβανόμενη. Τα φωνητικά συνοδεύουν τις πιασάρικες ενορχηστρώσεις με τέτοια πυκνότητα και υπακοή στην συμβατική τραγουδοποιία, που ο ισχυρισμός “cinematic” είναι πέρα για πέρα άστοχος. Η συμφωνική φύση των τραγουδιών εναρμονίζεται με pop -με την ευρύτερη έννοια- φόρμες.  Άλλωστε το μεγάλο στοίχημα των The Murder Of My Sweet είναι ξεκάθαρα η μελωδία και ο εμπλουτισμός του υπόβαθρου.

Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου έχουν ομοιότητες στο ύφος και τη διαδρομή. Ξεχωρίζουν το χαρακτηριστικό single “Personal Hell” που είναι ήδη και promo video, το ομότιτλο που διαφοροποιείται κάπως και συνθετικά και παρουσιάζει ενδιαφέρον στο ύφος του, το “Shining After Dark” και το πειστικό “Go On”.

Πέρα από την επαναληπτική του φόρμα, το άλμπουμ είναι καλοπαιγμένο, ο ήχος του έχει τις γνωστές πετυχημένες αναλογίες του γνωστού συμφωνικού ήχου, οι Christopher Vetter (guitars) και  Patrik Janson (bass) πλαισιώνουν υποδειγματικά τον αρχηγό Flores και την frontwoman Angelica, ΑΛΛΑ το άλμπουμ απευθύνεται αυστηρά στο συγκεκριμένο κοινό.

Τέλος, δεν έχω καταλάβει ακόμα αν οι “Σκανδιναβικές ρίζες” που αναφέρονται από τους ίδιους σαν επιστροφή στη διαδικασία της σύνθεσης, είναι τόσο πρόσφατες όσο το λεγόμενο “female fronted metal”. Γιατί, όσο και να το θέλεις, δεν είσαι ό,τι δηλώσεις.

Γιώργος Γεωργίου
About Γιώργος Γεωργίου 423 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…