OVERTURES: “Artifacts”

Οι Ιταλοί Overtures μετρούν ήδη 13 χρόνια παρουσίας. Με μία συμμετοχή σε ένα tribute album στους  Running Wild και 4 δίσκους, διεκδικούν τη δική τους θέση στο συνωστισμένο πεδίο του μελωδικού power prog metal.

Βρίσκοντας καταφύγιο από το 2010 στην Ελληνική Sleaszy Rider Records, δημιουργούν κάποιο θόρυβο με το προηγούμενο άλμπουμ τους, το “Entering The Maze” του 2013, συνοδεύουν τους Threshold στην ευρωπαϊκή τους περιοδεία το 2014 κι αμέσως μετά αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στο επόμενο βήμα τους.

To “Artifacts” αν θεωρηθεί ένα μεγάλο στοίχημα του γκρουπ να ξεχωρίσει από τον σωρό των σύγχρονων κυκλοφοριών στο χώρο, κρύβει σίγουρα πολλή δουλειά και προσπάθεια.  Είναι πια σχεδόν καθεστώς  πως στο συγκεκριμένο ιδίωμα η πλειοψηφία των μουσικών κινείται συνήθως μιμητικά και με συγκεκριμένα δεδομένα που έχουν καθιερωθεί από τις κεφαλές του είδους. Οι Ιταλοί , συνθετικά και εκτελεστικά, μάλλον συντάσσονται με το πλήθος. Ο Μichele Guaitoli, ιδρυτικό στέλεχος και η φωνή των Ιταλών, εκμεταλλεύεται το μέτριο εύρος της φωνής του με πολλά χρώματα και βάρος στο συναίσθημα, γεγονός που τελικά τον κάνει να αποφεύγει αρκετά κλισέ των συνηθισμένων υψίφωνων τραγουδιστών του είδους. Όταν σε λίγες στιγμές του δίσκου επιχειρεί ακρότητες, χάνει αμέσως αυτό το προνόμιο. Το έτερο ιδρυτικό μέλος, ο κιθαρίστας Marco Falanga, σηκώνει το μεγάλο βάρος της ριφοκατασκευής των τραγουδιών ενώ εκτελεστικά είναι άρτιος. Το πρόβλημα με τους Overtures είναι πως η συνταγή είναι γνωστή . Από εκεί και πέρα με μοναδική λύση να παρουσιάσεις ένα δίσκο μόνο με κορυφαίες συνθέσεις, φαίνεται πως το γκρουπ άγγιξε τον στόχο εν μέρει.

Το άλμπουμ ξεκινά με μια απόλυτα ικανοποιητική είσοδο, το “Repentance” που περιγράφει απόλυτα τον ήχο και τη φόρμουλα των Ιταλών με καλές επιλογές μελωδιών και παθιασμένη ένταση από τον Guaitoli. Το ομότιτλο “Artifacts” είναι μάλλον το κορυφαίο τραγούδι του άλμπουμ, μια πραγματικά περιπετειώδης σύνθεση με ενδιαφέρουσες συγκρουόμενες διαθέσεις και μελωδίες  που δεν επιλέχθηκε τυχαία για βίντεο. Σε πολύ κοντινό επίπεδο είναι και το άλλο promo που αναρτήθηκε ως lyric video, το “Unshared words”, με πιο φιλικό ύφος κι ευκολομνημόνευτο ρεφρέν. Η μεγαλεπήβολη απόπειρα του δίσκου είναι το μακροσκελές “Teardrop” με ορχήστρα, γυναικεία και χορωδιακά φωνητικά , ενώ οι εντάσεις και οι τόνοι πέφτουν στο φινάλε του ενδοσκοπικού “Savior”.

Οι Overtures δεν είναι σε καμιά περίπτωση φτωχοί στα θέματα και τη δουλειά τους κι ακούγονται πραγματικά να έχουν προσπαθήσει αρκετά να σηκωθούν ψηλότερα, στερούνται όμως πρωτοτυπίας και συνθετικής δύναμης. Μένει να περιμένουμε να δούμε αν έχουν να τραβήξουν κι άλλους άσους από το μανίκι τους ή αν έχουν αγγίξει την οροφή τους. Για την ώρα και για τα σκληρά δεδομένα του χώρου, αξίζουν προσοχής και αναμονής, αλλά με 3-4  δυνατά όπλα στο άλμπουμ δεν εγκαταλείπεις τη “μεσαία τάξη”.

About Γιώργος Γεωργίου 454 Articles
Συνηθίζουν να λένε, «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι»… Αν μπορούσε λοιπόν να ιδρύσει το δικό του “Cabaret Voltaire”, στους τοίχους του θα είχε κορνίζες με φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα και πίνακες των David Bomberg και Edward Hopper. Πάνω στο πατάρι θα είχε τις δύσκολες περιπτώσεις, αυτούς που αν τελικά μάλωναν μεταξύ τους, θα έπρεπε να γίνει σε απομόνωση. Σε ειδικό “triryche design” τραπεζάκι ο Tate με τον De Garmo, και ακριβώς απέναντι σε ευρύχωρο καναπέ ο Fish με τον Steve Hogarth. Μοναχικό τραπέζι με κηροπήγιο και θέα από μικρό παράθυρο στην ομίχλη της πίσω αυλής ο Simon Jones. Φθαρμένο ημίψηλο σκαμπό και μίνι μπαρ δίπλα του για τον Nick Cave. Σκαλιστή πολυθρόνα για τον Ronnie James Dio, και κάθισμα VIP από το Villa Park για τον μουστάκια άρχοντα των ριφ. Φουτουριστικό κουπέ για τρεις σεβάσμιους κυρίους από τον Καναδά, μην τον ρωτήσεις ποιους. Κάτω σε περίοπτη θέση στο μπαρ, τον μορφονιό Joakim Larsson, για να τραβά τις ωραίες γυναίκες, και δίπλα του τον Jim Matheos να τον συμμαζεύει με την ψυχραιμία του όταν χρειάζεται. Σε ένα μικρό τραπέζι στην πιο σκοτεινή γωνιά, η περίεργη παρέα του David Sylvian, του Neil Hannon και του Paddy McAloon. Όταν κάθονται στο μπαρ και οι νεότεροι Einar Solberg, Daniel Tompkins και Daniel Estrin, η χημεία είναι πια ιδανική. Καθόλου άσχημα κι απόψε…